Categorie archief: vanilla

Luchtkastelen

en nadeel van on line naar liefdes- of spelpartners zoeken is dat het je de mogelijkheid biedt specifiek te zijn. Soms erg specifiek. Toen ik mijn eerste (wederzijdse) liefde ontmoette* dacht ik dat ik viel op lange mannen met donkere ogen en donker haar. Degene die ik trof was kort, blond en had een buikje. Hij ging gekleed in een wit gewaad en had een opplak-ribbel-neusje.** We bleven meer dan twee jaar bij elkaar.***

Ik begrijp dat iemand eisen stelt aan een toekomstige partner, spel- danwel liefdes-. Ik zou in mijn huidige leven niet snel iemand daten zoals dat eerste vriendje****, ook al pakte dat op zich goed uit. Mijn eisenpakket heeft echter een duidelijke uitsparing: voor veel van de dingen die ik vraag, geldt een “tenzij je erg leuk bent” clausule.

Natuurlijk zou ik graag een lange, athletische, verzorgde, talentvolle man met een diepe stem willen strikken, lief maar ondeugend, kinky en zelfverzekerd, onafhankelijk maar aanhankelijk. Maar ik besef ook dat ik zelf een mollig, onhandig klein meisje ben dat regelmatig vergeet naar de kapper te gaan, en met een garderobe die vooral bestaat uit spijkerbroeken en bloesjes: niet een vrouw die de mannenbladen zal halen of de modewereld zal veroveren.

Dus, het bovenstaande is geen eisenlijst. Het is een wensenlijst. En wensen komen zelden volledig uit. Bij mijn laatste ex zat ik er al behoorlijk dichtbij. Het was geen garantie voor eeuwigdurend geluk, zo bleek.

Wat soms op collarme.com bijvoorbeeld voorbijkomt, is wel heel specifiek. Ik voldoe nooit aan dat soort eisenlijstjes; misschien is dit skepticisme van mij alleen maar jaloezie? Toch vraag ik me af hoeveel reacties de man krijgt die zelf kalend is en een buikje heeft, maar een Barbie zoekt: een knappe vrouw, altijd opgemaakt, uitgebreide, zeer vrouwelijke garderobe en de talenten van een huisvrouw en klusser, tot aan die van een astronaut of neurochirurg. Vrouwelijke dominanten zijn overigens niet noodzakelijk beter.

De ‘klik’ van iemand tegenkomen in een ongedwongen sfeer is er helemaal af. Willen we in een tijd waar alles via het internet te bestellen valt, gecustomized en met shipping bij de prijs inbegrepen, misschien weleens te duidelijk zijn over onze eisen?

Op zich heeft het internet deze houding niet veroorzaakt. Al voor het internet echt een grote vlucht nam begonnen er rapporten op te duiken dat men zeker op de dating-markt kieskeuriger werd. Maar helpt deze houding? Vindt men echt een partner die beter past als men een compleet plaatje voor ogen heeft van de dingen die deze partner moet of mag hebben? Van vereiste eigenschappen tot aan getolereerde tekortkomingen?

Is het winkelen met een catalogus in de hand… of jagen op luchtkastelen?

PS: ik ben vast enorm hypocriet en spreek mezelf in dit weblog wel ergens tegen. Sorry. Ik ben maar een mens.

*~*~*

*Op mijn eerste Star Trek conventie… er zijn geen grenzen aan mijn smakeloosheid.

**Liefde is blind, en voelt niet aan ribbel-neusjes.

***Ach komop, ik was 17 toen het aanging en ietsje wanhopig, heb een beetje begrip :p

****Hoewel hij een duidelijke indruk op mijn liefdesleven zou achterlaten voor de jaren die volgden: bijna alle mannen met wie ik in mijn leven naar bed ben geweest hadden ‘iets’ met computers.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder bdsm, persoonlijk, sado-masochisme, seks, seksualiteit, sm, vanilla

Wachten

Het is altijd warm in ziekenhuizen. Zesde etage, infectieziekten. Koffie, thee en water staan op een tafeltje, er liggen tijdschriften. De dames achter de balie zijn opgewekt en vriendelijk.

De eerste keer dat ik hier kwam, was twee weken na mijn fout. Ik had niet verwacht dat iemand bezwaar zou maken tegen een condoom. Sukkel, sukkel die ik ben. Ik hoefde niet lang te wachten op mijn beurt. Ik had een mooi slipje aangetrokken; zelfs voor een vrouwelijke verpleegkundige wilde ik er wel een beetje goed uitzien. Bovendien ben ik potentieel vernederende situaties graag voor met killer onderbroekjes.

Het viel mee. Binnen een paar minuten was de boel uitgeborsteld met twee wattenstaafjes en was ik onderweg voor mijn prikken. Een paar mililiter bloed later mocht ik naar huis, om te wachten.

Een week later kwam voorlopige uitstel van executie: niks gevonden. Maar de rottigste ziektes doen er het langst over om hun aanwezigheid kenbaar te maken; ik zou twee maanden later terugkomen. Het hoger beroep was nog niet gewonnen.

Opeens begon ik me echt zorgen te maken. Ik moest weer wat bloed inleveren; de verpleegsters van de prikafdeling hadden een routineuze dag terwijl ik peentjes zweette bij het idee wat de uitslag zou kunnen zijn. Ik moest deze keer twee weken wachten op de uitslag, en werd met de week zenuwachtiger.

“Men probeert het weleens te laten lijken alsof van elk slippertje je kruis zal wegrotten, maar dat is overdreven hoor.” Het beurde me nog steeds niet op.

Het is altijd warm in ziekenhuizen. Hoewel het is om de zieken niet nog erger kou te laten vatten, doet het me voelen alsof ik al koorts heb. Misschien is niet de temperatuur de reden dat ik me koortsig voel. Ik slik. Ik probeer mezelf opgewekt te houden; ik, Nichi, ben opgewekt… want als ik dat niet ben, gaat het geheid mis.*

Een dokter vraagt of ik zijn patiënt ben, maar ik herken hem niet; de dokter die ik moet hebben was toch die wat oudere man die me de eerste keer mijn uitslag gaf? Een andere dokter, een die me bekender voorkomt, komt me halen.

De wandeling door de gang lijkt lang maar is het niet. We komen een spreekkamer binnen, hij gaat zitten en bekijkt het document. Er flitst door mijn hoofd dat het vast ernstig is als hij zoveel tijd neemt.

“Alles negatief, geen hepatitis, syfilis of HIV. Mooi. Had je verder nog vragen?”

Ik ben een beetje verbijsterd. DIT is alles waar ik me weken over heb zorgen gemaakt?

“Uh, nee, ik heb geen vragen als ik gezond ben.”

“OK, prima.”

Met een handdruk is mijn vonnis geveld. Vrijspraak zonder ophef. En ik hoefde niet eens het lot om te kopen door een extra mooi slipje aan te doen!

*~*~*

*Als ik niet opgewekt ben, word ik onzeker. Dat is precies wat me überhaupt in deze situatie verzeild heeft doen raken.

1 reactie

Opgeslagen onder emo, persoonlijk, seks, seksualiteit, vanilla

Coming out

Elke maand kijk ik terug op de vorige en denk, wat was ik DOM een maand geleden! Elk jaar bekijk ik mijn fouten van het vorige en schaam me een beetje. Vorig jaar rond deze tijd, ongeveer op 14 maart, kwam ik bij Samarium terecht. Na een tijd van halfslachtig experimenteren met BDSM was ik vrij, vrij! Ik mocht doen wat ik wilde, het gevaar opzoeken, en mezelf impopulair maken bij een hele nieuwe groep mensen (grapje).

Het was geheel nieuw, een echte kinkster te zijn. Ik wilde weinig liever dan het erover hebben, het een onderdeel van mijn leven maken. Het was lente, en ik heb al eerder geschreven wat dat doet met mijn hoofd: het wordt er niet verstandiger op.

In die periode heb ik een paar enorm stomme dingen gedaan, gelukkig met niet enorm grote consequenties, maar toch. Ik wilde enorm graag ‘uit de kast komen’ naar mijn gewone vrienden, bijvoorbeeld. Dus, besprak ik sm en mijn persoonlijke kinky leven misschien te enthousiast met mensen die er geen behoefte aan hadden.

Ik maakte er soms een aankondiging van, soms vertelde ik het tussen neus en lippen door, en soms ging het bijna per ongeluk. Het was me niet te doen om de shock-waarde, of om ze te bekeren. Ik wilde meestal vooral uitleggen waar al die leuke nieuwe vrienden opeens vandaan kwamen. Soms, omdat ik mijn ‘normale’ seksleven ook met die vrienden besprak, en me nauwelijks realiseerde dat dit ze misschien zou shockeren.

Ik vertelde het behalve aan vrienden ook aan mijn therapeut en artsen die ik bezocht, voor het geval het belangrijk was; ik heb het mijn tandarts voornamelijk niet verteld omdat ik met mijn mond open lag.*

Soms ging het goed. Een van mijn vanille vriendinnen nam het goed op, was geïnteresseerd om te horen over wat er speelde in mijn leven en vond het mijn zaak wat voor rarigheid ik uithaalde; ze vond het vooral grappig. Bij een andere vriendin trad een miscommunicatie op waardoor ze weken zich afvroeg waar ik toch gebleven was, terwijl ik gewoon lol aan het trappen was met kinky lui. En een derde vriendin, die ik het al eens eerder dacht verteld te hebben, vond het maar niks… en vertelde het door aan mensen die me nauwelijks kenden, maar net goed genoeg.**

Had ik eerst moeite het stil te houden, later wou ik af en toe dat ik mijn mond gehouden had. Het heeft nadelen als je bekend komt te staan als ‘die ene die aan sm doet en het iedereen vertelt’, omdat soms mensen aannemen dat je er dus geen bezwaar tegen hebt als het doorverteld wordt.

Ondertussen ben ik een beetje minder opgewonden over mijn nieuwe spannende leven. Ik zit niet meer zo vaak mogelijk op de Samarium-chat (hoewel ik nog regelmatig kom, wees niet bang) en lees het forum zelden nog; alles lijkt al eens besproken. Achteraf had ik misschien mijn mond moeten houden, maar ja… achteraf weet je altijd beter.

*~*~*

*”Hihi, wisht u dazze zo wi’je oo gewruiken bij esh-em?” (Wist u dat ze zo’n bitje ook gebruiken bij sm?)

**ik moet erbij zeggen dat de manier waarop ik met mijn nieuw-gevonden hobby omging niet de juiste was; ik heb nooit beweerd dat ik perfect ben.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder bdsm, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, seksualiteit, sm, vanilla

Sexy

Ik voel me sexy, maar ben het voor de meeste mensen waarschijnlijk niet. Ik heb geen dijk van een lijf. Ik heb niet veel ervaring. Ik heb geen idee hoe mijn seksuele vaardigheden zijn, er zijn van die dingen die niet altijd tegen je gezegd worden.*

Maar dat is een terzijde van mijn punt: ik voel me sexy. Ik heb me sexy gevoeld vanaf mijn vroegste puberteit. Ik koos de badschuim die ‘sensual’ heette te zijn. Ik baalde dat er geen sexy kleren in mijn maat waren (OK, dat kwam iets later). Nog steeds zit die spagaat tussen de indruk die ik wek, een seksloos, onhandig, dik meisje met een scheve neus, en hoe ik me voel, als een verleidster (die overigens veel moeite heeft wie dan ook te verleiden).

Dus, stiekem ben ik de bezitter van sexy parfums, één paar sexy laarzen dat ik nooit draag, een aardige collectie make-up, rare boeken over seks** en natuurlijk wat kinky seksspeeltjes. Bovendien heb ik een veeeeeeeel te grote mond en praat veel over seks… maar ook omdat ik het een enorm interessant verschijnsel vind. Ik praat er dus ook graag op een wetenschappelijke manier over.

Op de ene of andere manier vertaalt mijn zucht naar lekker eten zich ook naar een gulzigheid op het gebied van mijn andere zinnen. Ik lust wel worst! Er gaan grapjes over dikke meiden en seks, zoals dat dikke vrouwen lekker zijn in bed om toch dat evolutionaire voordeel te hebben, maar ik vraag me af, zou het niet te maken hebben met het feit dat mensen dik worden omdat ze graag hun tong strelen? Zijn die mensen ook meer geneigd erotisch gestreeld te willen worden?

Er is weinig spannends aan een etentje met een partner die nauwelijks eet. Slanke vrouwen die in een restaurant enkel een salade kiezen zijn net zo goed het onderwerp van grappen als dikke vrouwen die van seks houden. Dat eten en seks, en eetlust en libido, met elkaar te maken hebben is niks nieuws. Veel lustopwekkers zijn voedsel***; borstvoeding koppelt voor eeuwig eten aan seksuele lichaamsdelen van de vrouw.

Ik voel me sexy, in dit dikke lijf dat zo graag geniet. Ik probeer zoveel mogelijk dat gevoel van aantrekkelijkheid ook uiterlijk te maken: ik probeer mooi te bewegen, mijn lichaam goed te verzorgen, kleding en accesoires te dragen die ik zelf sexy vind.

Mensen zullen dat misschien een raar idee vinden, een dikkerd zoals ik die zichzelf beschouwt als een sensuele vrouw. Maar seks zit bij mensen grotendeels in het brein; ik doe er alles aan mijn fysiek op een lijn te brengen met mijn gemoed**** maar ik kan alleen maar hopen dat ondertussen mijn brein de boodschap een beetje helpt overkomen…dat ik heus wel sexy ben.

*~*~*

*bovendien kom ik (geloof ik) naar anderen vaak over als een vunzige clown: er worden wel grappen gemaakt over seks, maar je kunt je niet voorstellen dat degene die ze vertelt de daad zelf weleens verricht.

**een koffietafelboek over Japanse erotische kunst, een boek over pijpen, een boek over taoïstische seks, een boek over spanking en een boek over daten voor kinky meiden. Nuttig? Nee. Leuk? Absoluut.

***oh ja, en een boek over kruiden die als afrodisiacum te gebruiken zijn.

****inclusief gezond eten en regelmatig sporten, sinds kort!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder emo, persoonlijk, seks, seksualiteit, vanilla

Slet!

Tegenwoordig is het, in elk geval in bepaalde seksuele subcultuurtjes, niet meer een schande om een slet te zijn. Dat vind ik prima; er is niks mis met seks als recreatie, en zeker niet als iets dat je doet met mensen die je erg aardig en aantrekkelijk vind, maar waarmee je verder geen relatie wilt.

Toch ben ik zelf eigenlijk vrij slecht in het hebben van seks om de seks. * Ik lijd aan wat ik zelf seks-katers noem, het vervelende morning-after of afternoon-after moment dat ik ga piekeren. Was dit nou wel verstandig? Heb ik nou niks stoms gedaan? Vindt-ie me nou nog wel aardig? Ik was vast niet leuk in bed… pieker, peins, zeur, zucht.

Ik klets altijd heel makkelijk en soms vrij veel over seks. Dat is waarom ik dit weblog heb hè!** Tegen mensen die ik interessant/leuk/sexy/geil vind, doe ik dat dus ook. Maar hoe groter de kans word dat er ook werkelijk wat van zal komen, hoe verlegener ik word. Erg, erg vervelend. Want ik ben toch niet knap? Ik ben bang te worden afgewezen… en soms heb ik domweg een te grote mond, waar ik me later voor schaam.

Ik ben dus een slechte wannabee-slet. Ik val in het midden; ik ben niet braaf, daarvoor heb ik teveel rarigheid uitgehaald. Ik ben ook niet enorm sletterig, daar voel ik me te schuldig voor en word ik verlegen van. Ik heb wel veel geleerd van het afgelopen jaar waarin ik weer vrijgezel was.

Onder andere besef ik nu dat ik eigenlijk nog veel te leren heb. Ondanks een naar mijn idee mooi aantal sekspartners tot nu toe (acht) heb ik gemerkt dat de ervaring van een aantal daarvan niet groot was… en ik zelf niet veel beter leek te zijn.

Een reden, voor mij, om sletten niet erg te vinden is omdat ik vind dat een mens ook op het gebied van seks een soort algemene ontwikkeling zou moeten hebben.*** Sterker, ik zou zelf het liefst echt goed zijn in bed.

Ik weet niet wat er op mijn pad komt. Als ik iemand ontmoet op wie ik smoorverliefd raak, en het is wederzijds, vind ik het prima om ‘verkering’ te krijgen. Maar tot die tijd wil ik genieten, plezier maken en ervaring opdoen met mensen die ik aantrekkelijk vind. Nu nog uitzoeken hoe.****

*~*~*

*Voor het gemak definieer ik seks als elke handeling waarbij een lichaamsdeel van de een in een intieme lichaamsopening van de ander gaat, om daaraan plezier te beleven. Doktersonderzoekjes e.d. tellen dus niet. Niet dat ik zoveel intieme doktersbezoekjes of visitaties op het vliegveld heb gehad, maar voor alle duidelijkheid hè. Oh ja, en zoenen is ook uitgezonderd, maar dat doe ik so wie so niet zoveel.

**Ik weet dat niet iedereen bdsm als iets seksueels ziet. Inderdaad is seks niet nodig voor bdsm, maar het blijft voor mij een verbinding houden met sensualiteit.

***Ik vind het prima als anderen besluiten geen seks voor het huwelijk te willen, maar ik gok zo dat dat niet de mensen zijn met wie ik ooit in bed zal belanden; doe wat je wilt uiteraard, maar naar mijn bescheiden mening kan ook een monogame relatie veel baat hebben bij eerder opgedane ervaring op het gebied van liefde en seks.

****Overigens, ik verwacht dat het niet al te lang zal duren dat ik deze uitspraken me in verlegenheid zullen brengen. Mezelf kennende.

1 reactie

Opgeslagen onder persoonlijk, seks, seksualiteit, vanilla

Lente

Het is koud, winderig en er zijn ongeveer drie zonnige dagen geweest dit jaar, maar in mijn hoofd is de lente aangebroken. Was ik een maand geleden nog volkomen miserabel, wars van liefde en libido-arm, op dit moment voel ik me verliefd zonder dat daar een reden voor is, of zelfs een ontvanger.

Ik voel me maarts in februari. Mijn buik zit vol vlinders terwijl het rupsenseizoen nog niet eens aangebroken is. Ik flirt met alle mannen die ik enigszins aantrekkelijk vind, omdat het flirten me zoveel plezier doet. En opeens lijken er zoveel te zijn; ongeneerd verlustig ik me aan oude vrienden, vage bekenden en horeca-personeel dat me nooit eerder heeft gezien.

Mijn bdsm-dip lijkt ook over; ik ben ingeknoopt door een van de mensen van touwtjes.tk en ik heb er ouderwets veel lol in gehad, ook al zag ik er eigenlijk tegenop. De bloemen komen uit hun bol, en Nichi wordt tevreden in een bolletje geknoopt.

Rond oud en nieuw zag ik het even niet zitten. Mijn zoektocht naar een relatie met een bdsm-kant is tot dusver mislukt. De dates die ik heb gehad waren niet om over naar huis te schrijven, en dat was niet gek; ik was zelf ook niet erg leuk, waarschijnlijk. Zelfs seks voor de lol kreeg een vervelende bijsmaak door een incident dat ik wil vergeten.

Gelukkig had ik veel lieve vrienden die me door de winter heen hielpen.  Als seks en liefde je dwars- of tegenzitten, dan is vriendschap het beste dat je kan overkomen.

Ik besef nauwelijks dat de meeste mensen me niet aantrekkelijk zullen vinden. Klein, dik, kort bruin haar… het doet er niet toe, ik voel me Marilyn Monroe. Dat levert me soms een realiteits-check op* maar ik blaak nog steeds van het zelfvertrouwen. Ik kus mijn teamgenootje op zijn voorhoofd als hij het niet verwacht en vermaak me om zijn blos. Ik kan er niks aan doen: het is nou eenmaal lente!

Ik ben geen groot verleidster, eigenlijk. Ik zou het graag zijn maar ik ben een hopeloos slechte slet. Dat is lastig, maar dit lijkt me de tijd om daaraan te schaven; ik heb alleen geen idee hoe. Voorlopig gedraag ik me nog maar als een dertienjarige jongen op vrijersvoeten. Daar ben ik tenminste goed in.
Het is februari en koud. Het voelt als lente: ik ben hot. Het jachtseizoen is weer geopend, de truien mogen ingeruild voor bloesjes; Nichi heeft de lente. In haar bol, en in haar lijf.

*~*~*

*bijvoorbeeld als mensen het GEEN goed idee vinden dat ik een knoopje losmaak om de tegenstander bij de debatwedstrijd af te leiden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actueel, bdsm, bondage, contactadvertenties, daten, persoonlijk, seks, seksualiteit, sm, vanilla

Getikt

Wat ik vreesde is waarschijnlijk waar: ik ben een getikte trut. Kijk een keer vriendelijk naar me en ik laat je niet meer los. Ik zuig me vast aan je, vestig mijn hoop op je. Of in elk geval, zo lijkt het.

Ik vind het namelijk moeilijk om ‘cool’ te zijn. Ik heb soms zoveel bevestiging nodig dat ik mezelf er gek mee maak. Als ik iemand voor het eerst ontmoet en er gaan wat dingen mis, denk ik vaak gelijk dat het een ramp was; fase één is in werking.

Dan komt fase twee: Nichi gaat piekeren. In haar hoofd draaien scènes zichzelf af waarin de fouten en domme opmerkingen steeds dommer worden. Ze begint zich zorgen te maken, zeker als ze al meer dan 24 uur niks heeft gehoord van degene op wie ze denkt een rare indruk te hebben gemaakt.

Fase drie: Nichi houdt het niet meer en neemt contact op. Als dat contact niet gelijk beantwoord wordt, denkt ze het ergste: natuurlijk wil hij niks meer met je te maken hebben, tuthola!

Fase vier: Verwarring, verdriet en algehele malaise. Let vooral op hoe degene die ze bang is te hebben beledigd of zich raar tegen te hebben gedragen niks heeft gedaan om dit te veroorzaken. Niks zo duivels als je eigen onzekerheid.

Fase vijf: Wanhopig wachten op bericht.

Fase zes: Er komt een bericht! Snel, doe alsof je cool bent! Wat er was? Niks bijzonders hoor.

Fase zeven: Nichi graaft zichzelf verder in, blijft contact opnemen zonder dat er iets belangrijks te zeggen valt. Ze wil gewoon een praatje, en bevestiging dat ze niet gek is. Lijkt behoorlijk gek door steeds maar weer contact te zoeken. Wederom: het object van haar aandacht doet niks anders dan antwoorden, en neemt zelf geen contact op.

Na fase zeven lijkt het redelijk bekeken: Nichi is gek. Ze vertrouwt er namelijk op dat bovenstaand schema ook zal kloppen voor anderen dan zij. De belangrijkste persoon in haar leven vindt haar getikt.

Het is een zichzelf vervullende voorspelling: als je bang bent om jezelf voor gek te zetten en over te komen als een wanhopige zielepoot, dan is het onvermijdelijk dat je jezelf voor gek zet en wanhopig overkomt. Zelfs als je, als je er even over nadenkt, niet zo heel erg wanhopig bent.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder daten, emo, lijstjes, persoonlijk, vanilla