Categorie archief: persoonlijk

Theater

Ik ben zowaar een fetishist aan het worden. Altijd al ben ik dol geweest op theater, verkleden, spektakel en circus. Toen ik klein was wilde ik olifanten dresseren, en eigenlijk wil ik dat nog steeds. Daarnaast merk ik dat ik steeds meer interesse krijg in stijl en mode. Ik hou nou eenmaal van mooie dingen.

Ik herinner me nog hoe ik voor het eerst hoorde over korsetten als fetish, in een stiekem bekeken docu over seks. Op mijn tienerkamer, op een camping tv’tje met een scherm als een postzegel, en een draaiknop om op zenders af te stemmen, leerde ik over sm, kink en fetish. Twee mensen, een man en een vrouw, vertelden over hun korsettenfetish, een van hen beschreef het gevoel als een stevige omhelzing. De jonge Nichi was geïntrigeerd, een klein kinkstertje was geboren.*

Sinds ik wat meer geld heb om uit te geven aan mooie kleding is het ook steeds leuker om mee te doen met de fetish-dresscode. Ik heb helemaal de lak ontdekt: het glimt als een sexy spiegeltje en het is erg vergeeflijk. Dat is ook een deel van wat me trekt aan korsetten: bijna iedereen (man, vrouw, jong, oud, slank, dik) kan er mooi uitzien in korset.

Dus was ik, in een korset en een werkelijk geweldig lak jurkje, aanwezig op Boudoir Bizarre afgelopen zaterdag. Ik heb vooral veel schitterende mensen gezien, maar weinig kunnen dansen omdat de schoenen die ik haastig had moeten aanschaffen op vrijdag (nadat mijn op woensdag gekochte laarzen het tot mijn verdriet donderdagavond begaven) niet gemakkelijk zaten. Het kunststof van de band over mijn voet sneed op verschillende plekken in mijn nog erg zachte voeten, en de pleisters die ik uit voorzorg had geplakt hadden in de auto heen al losgelaten.

Dus spendeerde ik een groot deel van de tijd in de loungeruimte, kletsend met een zeer vriendelijke Getikte Geleerde met lange rode lak-handschoenen en een gigantische rode pruik. Even werd ik nog aangesproken door een erg gladde jongeman die ongetwijfeld had gezien wat mijn oplossing was voor naar het toilet moeten als je een bijzonder stevig korset draagt**. Hij vroeg me of ik erg ondeugend ging zijn die avond, maar ik had weinig zin op het gesuggereerde aanbod in te gaan. Ik bleef beleefd, en wou inwendig dat ik een bitchy powergirl was. Die kracht moet mijn karakter nog een beetje opbouwen.

Want een van de dingen die ik wil, soms, is dat hoe sexy en sterk ik me voel als ik alleen ben in die kleding, ook zou kunnen doorschijnen in mijn gedrag, mijn optreden zo je wilt. Ik vrees soms een nepper te zijn, zeker als het om sm gaat: niet echt dominant, niet echt onderdanig, slechts een beetje maso, een beetje sado.

Als mijn alter ego in glimmende lak wil ik kunnen spelen dat ik echt ben.

*~*~*

*OK, OK, het echte verhaal was dat ik al op zeer jonge leeftijd rare spelletjes deed, maar dat is minder romantisch dan een opbloeiende tiener met knijpoogjes, in het donker voor een mini-tv.

**Hint: als je een korset draagt kun je bepaalde kledingstukken niet goed meer uittrekken, dus kun je ze beter helemaal niet dragen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder fetish, persoonlijk

Huh? Wat doe ik hier?

Het viel me op, toen ik de statistiekjes met zoekmachine-termen bekeek, dat veel bezoekers niet zoeken op termen die ik zelf zou gebruiken om mijn weblog te beschrijven. Sexy plaatjes of vieze verhaaltjes heb ik niet veel; ik ben zelf gek op beide, daar niet van, maar voor sexy plaatjes zijn betere bronnen. Vieze verhaaltjes, daar ben ik eigenlijk niet goed in. Zoals ik al eens schreef: ik kan maar een beperkt aantal woorden voor de geslachtsdelen bedenken voor ik melig word, en daarna komen er dingen zoals “zijn ivoren trots vond een warm welkom in haar boterzachte vrouwenbron”.*

Dus vraag ik me af of mensen teleurgesteld zijn, of verafschuwd misschien, als ze hier komen. Ik kreeg een linkje van een ander weblog, dat mijn stijl prees (waarvoor hartelijk dank), maar dacht dat mensen die iets wilden lezen over Kortrijk toch niet blij zouden zijn met het resultaat voor de zoekopdracht ‘kink’: “Of het de bedoeling van de bedenkers van K in Kortrijk was om met dit soort toestanden geassocieerd te worden, durf ik echter te betwijfelen.”**

Voor afgelopen jaar was de top drie termen (als ik WordPress mag geloven):
“vieze verhaaltjes” met 200 stemmen
“enge dingen” met 118 stemmen
“sexy plaatjes” met 115 stemmen.

Niet erg kinky, toch? Wel sexy, dat wel; dit weblog gaat ook over seksualiteit in het algemeen, dus zo gek is het niet. Overigens zijn de termen die volgen “vrouwelijke dominantie”, “huishoudslaaf” en “billenkoek”, dus ik trek duidelijk ook de kinksters.

Toch ben ik nieuwsgierig: wat brengt je hier, beste lezer? Vertel of er misschien een grappig toeval aan vast zit, of je het schandalig vindt wat je hier leest, of of je het alleen maar leest omdat je me persoonlijk kent.

Er zit een artikeltje over fakers aan te komen. Mocht je daar iets over te vertellen hebben, laat het dan ook even weten, liefst voor vrijdag a.s.

*~*~*

*goeie porno schrijven is niet altijd makkelijk. Wat het sm-verhalen betreft heeft het ook te maken met het feit dat ik moeite heb een sm-spel te plannen, ik improviseer maar wat. Dat is een slechte basis voor het schrijven van een verhaal.

**Nou, dit soort toestanden zijn voor sommige mensen gewoon leuk, excuseer me dat ik lol wil maken in bed.

5 reacties

Opgeslagen onder dingen die iets te serieus genomen worden, lijstjes, Links, persoonlijk, zoektermen

Touw en hebberigheid

Net terug van het touwtjesweekend 2009, georganiseerd door touwtjes.tk met een flinke dosis hulp van de mensen van bb-bdsm.nl. Mijn touwsetje zit in de wasmachine (hoewel ik niet zeker ben hoe je synthetisch hennep wast, kan wasmiddel kwaad?) Het was een prachtig weekend, en hoewel het jammer is dat het niet volgeboekt was, zorgde dat anderszijds voor een erg goede sfeer. Er was tijdens de workshops veel gelegenheid voor individuele begeleiding, en de beginnersworkshop werd op verzoek vaker herhaald dan op het programma stond.

Ik mocht onder begeleiding tijdens een workshop iemand in een suspension knopen. Vorige weekends was ik altijd blij om zelf te mogen hangen, maar dit weekend was het hoogtepunt echt dat ik de Bibliothecaris ging laten vliegen.
De Bibliothecaris is een lenige, lichte jongen. Het inknopen ging lekker snel, door het vele oefenen de rest van het weekend zat alles goed in mijn vingers. Met een paar rukjes hing hij op zijn zij. Uiteindelijk werd hij in hoog tempo rondgetold, waarna ik hem weer stilhing en ter aarde liet zakken. Het was een mooi moment, dat niet goed na te vertellen valt.

Behalve dat een ding me dwars zat: ik kwam touw tekort. Ik heb ongeveer 45 meter touw, vijf stukken van ongeveer negen meter per stuk. Meestal is dat net voldoende, nu was het net te weinig. Ik wil al tijden meer touw; helaas heeft ook voor mij de crisis toegeslagen. Daardoor zijn veel van de dingen die ik zou willen kopen, vooral op het gebied van kink, verre dromen geworden.

Als ik weer een baan heb, hou ik mezelf voor, koop ik een nieuw korset. Of dat e-book over bondage dat ik al een tijd wil. Of een leuk pakket aan latex-bodypaint. Sterker, ik zou eens op zoek kunnen naar een huis waar ik tenminste ruimte voor een suspension-punt heb. Het is alleen niet waarschijnlijk dat er binnenkort verandering komt.*

Ik probeer me te troosten met mijn herinneringen aan het weekend. Kinky spullen maakten me altijd al hebberig, en bdsm is een van die hobbies waar je nooit uitverzameld lijkt te raken. De nieuwe dikte cane, het volgende boek, dat ene kledingstuk wacht altijd lonkend tot je weer geld hebt. Hopelijk is het de moeite waard geweest als ik er aan de andere kant uitkom, en kan ik snel weer knopen met meer nieuw touw.

PS: touw is inmiddels uit de wasmachine, en net weer uit de klit. Het is verbazingwekkend hoeveel tijd van mijn leven ik bezig ben met dingen uit de war halen, als je bedenkt dat ik naast bondage ook brei.

*~*~*

*Heb ik overwogen te gaan pro-dommen? Jazeker, alleen zie ik geen enkele reden waarom de economie niet ook slecht zou zijn voor betaalde Meesteressen. Daar komt bij dat ik ook dit weblog min of meer anoniem bijhoud; ik ben bezorgd hoe mijn ‘normale’ leven zou worden beïnvloed. Maar, misschien een leuke discussie voor later.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder bdsm, kinky, materiaal, persoonlijk

Schoenen

Vooruit. Vooruit, ik ga erin mee. Maar maar een beetje! Dan telt het niet echt :p

Ik heb sandaaltjes met hakken gekocht, en er bijna een hele dag op rondgelopen.

Ik voel me goed op hakken. Nou ja, ik voel me even goed op hakken, het moet niet te lang duren; als het te lang duurt, en ik heb nog niet genoeg geoefend, moet ik aan het eind van de avond rondstrompelen aan de arm van de Oosterse Prins.*

Ik heb normaal weinig met schoenen. Ik winkel er niet graag voor en bezit voornamelijk een groot aantal alledaagse stappertjes, omdat ik er elk half jaar een paar bij koop, maar zelden een paar weggooi. Fetish-laarzen kom je in mijn kast niet tegen; ik heb 1 paar laarzen met een hakje. Die hoogglanzende, hooggehakte, hoogreikende dingen zijn niets voor mij. Ik heb korte dikke benen en weinig oefening in lopen op hakken; stel je een olifantje op stelten met zwartgeverfde pootjes voor.

Maar ik voelde me zaterdag zo sexy op mijn nieuwe sandalen. Ik had heel verstandig besloten geen impulsaankoop te doen. Ze waren net iets te duur voor me, en ik moest misschien geen hakken nemen, en ik moest misschien geen sandalen nemen**, en ze voelden een beetje raar bij de hiel. En toch kocht ik ze, een paar uur later, onder luid gevlei van de verkopers in de winkel. Want ik voelde me er goed in. Sexy, sterk, stoer.

Ik trok ze aan naar het Samarium jongerenfeest. Net buiten mijn huis kreeg ik een opmerking: een klein meisje achter me zei plotseling “Mooi,” en wees naar mijn schoenen. Ik was helemaal verguld. Ik voelde me de hele dag, het hele feest, een van de belles van het bal, ook al moest ik mijn best doen om niet voorover het trapgat in te vallen onderweg naar het toilet.

Dus, vooruit: hakken zijn leuk, en ik ga ze vaker dragen. Maar vergeet het stuk ook niet over dat hangen aan de arm van Oosterse Prins: wie het leuk vindt om mij in hakken te zien lopen wordt bij deze verzocht af en toe een arm uit te steken, aan het eind van de avond of als ik een trap af moet.***

*~*~*

*waar gebeurd verhaal helaas.
**ik was bezorgd over het voetrollade-syndroom, dat een sexy paar sandalen verandert in een visueel zeer onappetijtelijke voetbondage.
***Of me wandelschoenen te lenen zoals een meer praktische vriendin van me deed, waarvoor dank.

1 reactie

Opgeslagen onder dingen die iets te serieus genomen worden, persoonlijk

Goed, en nu?

Weer een mythe aan barrels, dat dominanten nooit onzeker zijn: ik ben als dominant soms onzeker wat ik nu weer moet gaan doen. OK, vooruit: ik ben een switch; misschien hebben echte doms daar nooit problemen mee. De eerste keer dat ik de Oosterse Prins op bezoek had, en hij half ontkleed voor mijn neus stond, vroeg ik hem wat hij eigenlijk wilde.

“Wat, moet ik nu gaan toppen from the bottom?” was het antwoord dat hij me gaf (met een brutale glimlach om zijn lippen).

Dat gaf me gelukkig genoeg reden om hem eens flink aan te pakken, maar eigenlijk was ik opgelaten. Ik had echt even niet veel geweten om zo gauw te gaan doen. Bondage is meestal voor mij een handige keus, omdat ik daarbij niet een air hoef te hebben van de alwetende veeleisende ijsprinses; ik kan die dingen vast wel zijn, afgezien van ‘ijsprinses’ wellicht, maar het is wel omschakelen van ‘Nichi, zonnetje op kantoor’ naar ‘Nichi, gemene aartsslechterik’.*

Maar toch doet het zeer aan mijn ego als het me niet echt lukt. Ik probeer altijd vol te houden dat ‘echt’ nep is, en dat wat anderen vinden van mijn manier van spelen niet belangrijk is. Maar ik word giftig van mensen die aannemen dat als ik met mijn armen op mijn rug vastgebonden rondloop, dat wil zeggen dat ze iets over me te zeggen hebben; ik zou er mijn schouders over moeten ophalen (na losgemaakt te zijn). Ik baal als iemand mijn manier van spelen ‘vrouwelijk’ noemt. Ik wil stoer en ongenaakbaar zijn. Maar ik ben het niet. Ik sta ook soms vertwijfeld na te denken hoe ik in vredesnaam ga voorkomen dat degene met wie ik speel lachend wegloopt (touw lijkt te helpen).

Vastbinden en spelen met pijn, dat kan ik, maar ik heb twee zwakheden. Ik wil graag spelen met vernedering, maar het is moeilijker dan het lijkt. Je moet eigenlijk weten wat iemand zal raken, en dat ontdekken lukt me nog niet direct. Ten tweede ben ik nog niet zo goed in het verzinnen van opdrachten. Ja, ga jij maar lekker in een string naar het werk jongen, alsof ik het zelf nooit doe. IK haal daar niets uit, en we weten allemaal dat ‘service doms’ het fout doen.**

Toen ik dit voorlegde aan de Mooie Rooien stelden ze me gerust. “Ah joh, je hebt gewoon weleens dat het niet loopt. Je moet ook soms een beetje oefenen hoor.” Ze hebben gelijk. Het loopt soms juist prima. Bovendien zie ik vaak alleen wat er mis gaat, blijkbaar zeur ik graag over wat ik verkeerd doe.

Dus sluit ik af met het voornemen om eens flink te oefenen. Experimenteren is niet voor niets een van de leukste dingen in dit vak.

PS: groeten aan de jongeman die me vorige week liet weten dat hij mijn weblogje weleens las; ik heb een echt publiek, van meer mensen dan alleen de figuren die ik eindeloos aan hun hoofd zeur om mijn stukjes te bekijken!

*~*~*

*Ik ben echt wel een zonnetje op kantoor en heb het naar mijn zin waar ik werk, maar mijn contract gaat binnenkort aflopen; mocht iemand een baan weten als kinky blogjournalist of zoiets, hoor ik het graag op peachy.nichi@gmail.com

**Dit was sarcasme; wat heb je aan SM als het niet, op een bepaalde manier, voor beide partijen iets oplevert? Je hoeft natuurlijk niet altijd de sub lekker te kietelen op de manier die hij/zij het liefst heeft, maar uiteindelijk hebben de meeste doms toch het beste met hun subs voor?

3 reacties

Opgeslagen onder bdsm, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, sm

Club

Via een rare google search kwam ik terecht op het forum van Hookers.be, op een oude thread over de Showboat. Het ging vooral over de gangbang avonden, iets waar ik weinig interesse in heb, en er werd door de vooral mannelijke bezoekers geklaagd dat er zoveel kliekjes waren van mensen die er alleen heen gingen om elkaar weer te zien, en niet om mee te doen. Kliekjes die nieuwe bezoekers nauwelijks toelieten. Er werd gemopperd dat er te weinig stellen en vrouwen waren om het voor alleenstaande heren interessant te maken.

Na een fetish/SM avond op diezelfde Showboat stond ik me om te kleden in de gezamelijke kleedruimte; er is geen aparte dames- of herengarderobe bij de Showboat. Een man naast me was zich aan het verkleden, hij was alleen. In zo’n situatie kun je twee dingen doen: elkaar negeren, of doen alsof het helemaal niet vreemd is dat je met iemand van het andere geslacht en een andere generatie in de kleedkamer van een parenclub staat, door een babbeltje te maken.

“Ja, het was wel leuk,” zei hij toen ik hem vroeg wat hij van de avond had gevonden, “maar het was wel jammer dat iedereen zo op zichzelf was en zo weinig met anderen wilde spelen.”

De SM/fetish avond is niet de beste avond om op de Showboat te zoeken naar seks met mensen die je nog niet kende. Ik zou zelf niet snel seks hebben op de Boat, en al helemaal niet met een onbekende, en wat bovendien meespeelt: een SM context vereist vertrouwen. Tuurlijk kun je spelen met een onbekende. Maar hoeveel vrouwen zullen vastgebonden willen worden door iemand die ze niet kennen om vervolgens geneukt te worden? Ze zijn er vast wel, maar er is een barriere die MIJ daar in elk geval van zou weerhouden.

Ik haalde mijn schouders op naar de nu nog maar halfblote man naast me. “Tja, SM’ers he.” We gingen elk ons weegs.

Ik realiseerde me nauwelijks hoezeer de Showboat een echte parenclub was, tot ik de klachten hoorde op dat forum. Ik ben een van die jonge vrouwen die er alleen maar heen gaat met vrienden. Ik wil best een praatje maken met onbekenden, maar ik kom niet voor de seks. Ik wil graag spelen, maar zeker met onbekenden eigenlijk alleen ‘netjes’.

Ik heb een keer wel een onbekende aan mijn borsten laten voelen op een Showboat feest. Een vrouw. Ze maakte me een compliment over hoe ze eruit zagen en vroeg me heel beleefd of ze eraan mocht zitten. Nou, vooruit dan maar. Omdat je het zo vriendelijk vraagt.

PS: nee, niet iedereen mag aan mijn borsten zitten als ze het maar vriendelijk vragen. 😉

1 reactie

Opgeslagen onder persoonlijk, seks, seksualiteit

De Prik, part deux

(Om dit stukje beter te begrijpen, leze men het beste eerst deel 1)

Ik kwam thuis, en het was allemaal gebeurd. Ik was afgestudeerd, ik had mijn feestje gehad, en ik had getekend voor een baan. Ik was student-af. Het was vrijdagavond, ik had niks te doen, niks te plannen of te regelen. En ik was rusteloos.

Ik stapte op de tram. Ik was in januari ook op de tram gestapt, toen vol goede moed, maar toch ook met een gevoel dat ik nu weer had: wist ik het zeker? Niet dat het veel zou uitmaken als dat niet het geval was. Een piercing ‘daar’ zou toch snel weer dichtgroeien, met nauwelijks een litteken.

De zaak was druk. Natuurlijk. Het was vrijdagavond, drie kwartier voor sluitingstijd.

“Hallo, waar komt u voor?”

“Een horizontale clithood piercing.”

Het was er eigenlijk uit voor ik er erg in had. “Een horizontale?” De vrouw achter de toonbank klonk verbaasd. Ik weet niet of een verticale populairder is, maar het is zogenaamd wel stimulerender. Ik heb geen tekort aan stimulatie; ik wilde eigenlijk vooral decoratie.

Ik probeerde uit te leggen hoe het de vorige keer was misgelopen met een buisje dat slecht onder mijn velletje paste, maar kreeg enkel voor elkaar dat deze mevrouw dacht dat ik getikt was en niet wist waar ik aan begon. Gelukkig was de blonde pierce-dame van de vorige keer er; zij zou me deze keer piercen. Nadat het misverstand was opgehelderd over wat ik nou eigenlijk bedoelde met ‘het buisje voelde raar en ik was bang dat het staafje dat ook zou doen’, bleek ik maar een wachtende voor me te hebben. Slik.

Daar gingen we dan. Ik heb denk ik de piercer minstens vier keer uitgelegd dat ik een bangerik was. “Als je echt zo bang was, was je niet teruggekomen,” lachte ze. Ik moest weer in de stoel, op het groene plastic kleedje, zo ver mogelijk op het randje. Er werd met een vakkundig oog naar mijn ‘persoonlijke bezittingen’ gekeken, er werd een lampje achter gehouden om te controleren op bloedvaten, er werd nog eens getekend, en nog eens gekeken.

Ik zweette inmiddels peentjes. Ze zou een naald door me heen prikken mikkend op twee kruisjes aan weerszijden van een gevoelig deel van mijn kruis. Daar gingen we. Mijn vel werd omhoog gehouden met een tang terwijl de naald door mijn vel gleed. De pijn was flink gemeen. Ik heb weleens verteld, ik ben geen goede masochist, dit had een handig moment geweest om er wel een te zijn.

Na de naald volgde het sieraadje, een titanium ringetje met een balletje erop. De piercer depte het schoon. “Het zal wel even blijven bloeden. Je krijgt een inlegkruisje mee.” Fijn. Helse pijn, geen stopwoord, maar wel een gratis inlegkruisje.

Na een paar minuten voelde ik me weer een beetje mens. De echte pijn was snel voorbij, maar het bleef wel erg gevoelig. Ik kwam van de tafel, weer met dat plastic kleedje aan mijn kont. Ik stuntelde wat om mijn kleren aan te krijgen en wandelde ietwat wijdbeens naar de kassa.

Met een stempel op mijn nieuwe klantenkaart en de instructie over drie a vier weken terug te komen, wandelde ik de deur uit. Ik had iets gedaan dat elke meerderjarige met geld teveel en een gevoel voor zich in de nesten te werken had kunnen doen, en er zaten nu twee overbodige extra gaten in mijn lijf. En ik ben er trots op.

Sukkel die ik ben.

2 reacties

Opgeslagen onder persoonlijk