Categorie archief: daten

Privé

Chatters die gelijk privé willen met iemand met een vrouwelijk klinkende nickname, daar moet je voor uitkijken. Ik weet het wel. Ze zijn meestal uit op cyberen, ze willen dat je ze opbelt of ontmoet. Dat zeggen ze niet in de room… ze kijken wel uit.

Ik weet het, maar ik trap erin. Ik kan hem van tevoren zeggen dat ik niet ga cyberen, dat ik niet zijn meesteres word (dominante mannen doen dit minder dan onderdanige lijkt het). Maar het is heeeeel dringend dat hij mij, een vreemde, privé mag spreken. Want hij schaamt zich. Voor de rest van de room vol SM’ers.

De vraag? “Kunt u mij met andere dominante vrouwen in contact brengen?” Nee kerel, dat moet je zelf doen. Vervolgens volgt er verbaal geworstel van heb ik jou daar: nee, dit kon ECHT niet in de room, de vraag waar je dominante vrouwen kunt ontmoeten. Nee, dit is ECHT geen trucje of smoesje om toch hun zin te krijgen. Bel me… ik ben eerlijk waar op zoek naar informatie, en het is zo moeilijk. Bel me… of ik maak mezelf van kant. Bel me, en straf me voor dit gedrag.

Ik ben naïef. Ik ben dom en hardleers. Ik val ervoor, en hoop elke keer ondanks mijn skepsis dat dit een eerlijke vraag om hulp is. Voor ik het weet zit ik echter iemand die me heeft verteld dat hij vernederd wil worden uit te foeteren. Zijn zin te geven. Ik ben razend, en daar geniet hij van. Ik zou er niet op in moeten gaan, maar ik hoop, tegen beter weten in, altijd dat het uiteindelijk goed komt, dat hij me zal begrijpen als ik zeg, dat de beste manier om een goede indruk te maken is om mee te kletsen in de chat.

Ik heb mensen die ik aardig vond in de chat vaak genoeg in het echt ontmoet. Ik heb ermee gespeeld. Ik ben niet zo’n moeilijk mens. Maar daar heeft dit soort chatter geen geduld voor. Hij wil niet eens ontmoeten. Hij wil dat je hem NU opbelt… of hem nu op zijn donder geeft omdat hij voorstelt dat je hem opbelt.

Ondertussen is hij natuurlijk heel zielig. Het is allemaal zijn schuld. Het is zo moeilijk. Niemand begrijpt hem, anders zouden ze hem niet naar de algemene room sturen. Dan zouden ze hem niet zeggen dat hij voor dates op datingsites moet kijken, zoals collarme.com of bdsmzaken.nl. Niemand begrijpt zijn onderdanigheid als hij op allerlei manieren, van smeken tot mopperen tot zichzelf als een zielepoot presenteren, een dominante vrouw wil dwingen hem zijn zin te geven.

Ik geef toe dat er een tekort lijkt te bestaan aan vrouwelijke dominanten die een plaatsje hebben voor heteroseksuele mannelijke onderdanigen. Ik hoop werkelijk dat uiteindelijk iedereen een dekseltje voor zijn potje vindt. Ik ben alleen geen tupperware: ik pas niet automatisch bij iedereen omdat ik nou eenmaal een deksel ben, van een bepaalde leeftijd, met een bepaald geslacht, van een bepaalde geaardheid (kinky switch).

Ik besluit dat het tijd is voor een ander soort BDSM-spel en negeer de dwingeland een tijdje; het duurt niet lang voor hij zijn safeword gebruikt: “/exit”

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder bdsm, contactadvertenties, daten, emo, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, seks, seksualiteit, sm

Lente

Het is koud, winderig en er zijn ongeveer drie zonnige dagen geweest dit jaar, maar in mijn hoofd is de lente aangebroken. Was ik een maand geleden nog volkomen miserabel, wars van liefde en libido-arm, op dit moment voel ik me verliefd zonder dat daar een reden voor is, of zelfs een ontvanger.

Ik voel me maarts in februari. Mijn buik zit vol vlinders terwijl het rupsenseizoen nog niet eens aangebroken is. Ik flirt met alle mannen die ik enigszins aantrekkelijk vind, omdat het flirten me zoveel plezier doet. En opeens lijken er zoveel te zijn; ongeneerd verlustig ik me aan oude vrienden, vage bekenden en horeca-personeel dat me nooit eerder heeft gezien.

Mijn bdsm-dip lijkt ook over; ik ben ingeknoopt door een van de mensen van touwtjes.tk en ik heb er ouderwets veel lol in gehad, ook al zag ik er eigenlijk tegenop. De bloemen komen uit hun bol, en Nichi wordt tevreden in een bolletje geknoopt.

Rond oud en nieuw zag ik het even niet zitten. Mijn zoektocht naar een relatie met een bdsm-kant is tot dusver mislukt. De dates die ik heb gehad waren niet om over naar huis te schrijven, en dat was niet gek; ik was zelf ook niet erg leuk, waarschijnlijk. Zelfs seks voor de lol kreeg een vervelende bijsmaak door een incident dat ik wil vergeten.

Gelukkig had ik veel lieve vrienden die me door de winter heen hielpen.  Als seks en liefde je dwars- of tegenzitten, dan is vriendschap het beste dat je kan overkomen.

Ik besef nauwelijks dat de meeste mensen me niet aantrekkelijk zullen vinden. Klein, dik, kort bruin haar… het doet er niet toe, ik voel me Marilyn Monroe. Dat levert me soms een realiteits-check op* maar ik blaak nog steeds van het zelfvertrouwen. Ik kus mijn teamgenootje op zijn voorhoofd als hij het niet verwacht en vermaak me om zijn blos. Ik kan er niks aan doen: het is nou eenmaal lente!

Ik ben geen groot verleidster, eigenlijk. Ik zou het graag zijn maar ik ben een hopeloos slechte slet. Dat is lastig, maar dit lijkt me de tijd om daaraan te schaven; ik heb alleen geen idee hoe. Voorlopig gedraag ik me nog maar als een dertienjarige jongen op vrijersvoeten. Daar ben ik tenminste goed in.
Het is februari en koud. Het voelt als lente: ik ben hot. Het jachtseizoen is weer geopend, de truien mogen ingeruild voor bloesjes; Nichi heeft de lente. In haar bol, en in haar lijf.

*~*~*

*bijvoorbeeld als mensen het GEEN goed idee vinden dat ik een knoopje losmaak om de tegenstander bij de debatwedstrijd af te leiden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actueel, bdsm, bondage, contactadvertenties, daten, persoonlijk, seks, seksualiteit, sm, vanilla

Authentiek.

Waarschijnlijk heb ik al eerder gezegd dat ik me soms geen echte sm’er voel. Ik heb het idee dat wat ik wil en leuk vind, maar vooral ook wat ik niet wil, duidelijk maakt dat ik de verkeerde instelling heb.

Ik ben bang om onderdanig te zijn, en heb het idee dat ik geen goede domme ben.  Ik vind sommige pijn leuk, maar nou net geen pijn van zwepen, canes en andere dingen waarmee je kunt slaan. Ik vind het leuk en opwindend om mannen te slaan en te treiteren, maar het is niet een van nature ingebakken wens.

Mijn fantasie is anders dan de praktijk, zoals ik eerder al schreef. In mijn fantasie ben ik enorm maso, in het echt niet. In mijn fantasie ben ik heerlijk nederig, terwijl ik dat in de praktijk niks vind. Maar waar ik nooit over fantaseerde, bondage, blijkt mijn grote liefde te zijn.

De pijn van touw is precies goed. Niet te licht, niet te zwaar, heerlijk. De uitdaging van bondage is prima af te stemmen:  er zijn bondages waarin ik heerlijk weg raak op de lekkere pijn, of waarin ik vecht met mijn lijf en alles doe om het gewicht te kunnen verplaatsen. Ik hoef niet onderdanig te zijn voor touw, dat maakt namelijk niet uit voor het spel. En als knoop-top hoef ik niet dominant te zijn, maar kan ik gezellig met een bottom spelen zonder me druk te hoeven maken over of ik wel echt overwicht heb. Als de bottom meewerkt bij het inknopen, heb ik geen overwicht nodig. Hij of zij zit vast!

Voorlopig denk ik dat dit mijn voornaamste interesse is. Op zich heb ik wel iets onderdanigs, maar meestal is dat tijdelijk en erg persoonsafhankelijk. Ik laat me makkelijker inknopen door een onbekende dan dat ik me laat slaan of laat commanderen. Misschien ontmoet ik nog iemand bij wie onderdanig zijn erg goed voelt; voorlopig hou ik het op geknoopt worden (of knopen en een beetje meppen).

Echte sm’er of niet, ik ben in elk geval een echte Nichi. Soms ben ik kinky, soms niet zo; dat moet maar logisch genoeg zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder bdsm, bondage, daten, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, seks, seksualiteit, sm

Getikt

Wat ik vreesde is waarschijnlijk waar: ik ben een getikte trut. Kijk een keer vriendelijk naar me en ik laat je niet meer los. Ik zuig me vast aan je, vestig mijn hoop op je. Of in elk geval, zo lijkt het.

Ik vind het namelijk moeilijk om ‘cool’ te zijn. Ik heb soms zoveel bevestiging nodig dat ik mezelf er gek mee maak. Als ik iemand voor het eerst ontmoet en er gaan wat dingen mis, denk ik vaak gelijk dat het een ramp was; fase één is in werking.

Dan komt fase twee: Nichi gaat piekeren. In haar hoofd draaien scènes zichzelf af waarin de fouten en domme opmerkingen steeds dommer worden. Ze begint zich zorgen te maken, zeker als ze al meer dan 24 uur niks heeft gehoord van degene op wie ze denkt een rare indruk te hebben gemaakt.

Fase drie: Nichi houdt het niet meer en neemt contact op. Als dat contact niet gelijk beantwoord wordt, denkt ze het ergste: natuurlijk wil hij niks meer met je te maken hebben, tuthola!

Fase vier: Verwarring, verdriet en algehele malaise. Let vooral op hoe degene die ze bang is te hebben beledigd of zich raar tegen te hebben gedragen niks heeft gedaan om dit te veroorzaken. Niks zo duivels als je eigen onzekerheid.

Fase vijf: Wanhopig wachten op bericht.

Fase zes: Er komt een bericht! Snel, doe alsof je cool bent! Wat er was? Niks bijzonders hoor.

Fase zeven: Nichi graaft zichzelf verder in, blijft contact opnemen zonder dat er iets belangrijks te zeggen valt. Ze wil gewoon een praatje, en bevestiging dat ze niet gek is. Lijkt behoorlijk gek door steeds maar weer contact te zoeken. Wederom: het object van haar aandacht doet niks anders dan antwoorden, en neemt zelf geen contact op.

Na fase zeven lijkt het redelijk bekeken: Nichi is gek. Ze vertrouwt er namelijk op dat bovenstaand schema ook zal kloppen voor anderen dan zij. De belangrijkste persoon in haar leven vindt haar getikt.

Het is een zichzelf vervullende voorspelling: als je bang bent om jezelf voor gek te zetten en over te komen als een wanhopige zielepoot, dan is het onvermijdelijk dat je jezelf voor gek zet en wanhopig overkomt. Zelfs als je, als je er even over nadenkt, niet zo heel erg wanhopig bent.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder daten, emo, lijstjes, persoonlijk, vanilla