Maandelijks archief: juni 2008

De Prik, part deux

(Om dit stukje beter te begrijpen, leze men het beste eerst deel 1)

Ik kwam thuis, en het was allemaal gebeurd. Ik was afgestudeerd, ik had mijn feestje gehad, en ik had getekend voor een baan. Ik was student-af. Het was vrijdagavond, ik had niks te doen, niks te plannen of te regelen. En ik was rusteloos.

Ik stapte op de tram. Ik was in januari ook op de tram gestapt, toen vol goede moed, maar toch ook met een gevoel dat ik nu weer had: wist ik het zeker? Niet dat het veel zou uitmaken als dat niet het geval was. Een piercing ‘daar’ zou toch snel weer dichtgroeien, met nauwelijks een litteken.

De zaak was druk. Natuurlijk. Het was vrijdagavond, drie kwartier voor sluitingstijd.

“Hallo, waar komt u voor?”

“Een horizontale clithood piercing.”

Het was er eigenlijk uit voor ik er erg in had. “Een horizontale?” De vrouw achter de toonbank klonk verbaasd. Ik weet niet of een verticale populairder is, maar het is zogenaamd wel stimulerender. Ik heb geen tekort aan stimulatie; ik wilde eigenlijk vooral decoratie.

Ik probeerde uit te leggen hoe het de vorige keer was misgelopen met een buisje dat slecht onder mijn velletje paste, maar kreeg enkel voor elkaar dat deze mevrouw dacht dat ik getikt was en niet wist waar ik aan begon. Gelukkig was de blonde pierce-dame van de vorige keer er; zij zou me deze keer piercen. Nadat het misverstand was opgehelderd over wat ik nou eigenlijk bedoelde met ‘het buisje voelde raar en ik was bang dat het staafje dat ook zou doen’, bleek ik maar een wachtende voor me te hebben. Slik.

Daar gingen we dan. Ik heb denk ik de piercer minstens vier keer uitgelegd dat ik een bangerik was. “Als je echt zo bang was, was je niet teruggekomen,” lachte ze. Ik moest weer in de stoel, op het groene plastic kleedje, zo ver mogelijk op het randje. Er werd met een vakkundig oog naar mijn ‘persoonlijke bezittingen’ gekeken, er werd een lampje achter gehouden om te controleren op bloedvaten, er werd nog eens getekend, en nog eens gekeken.

Ik zweette inmiddels peentjes. Ze zou een naald door me heen prikken mikkend op twee kruisjes aan weerszijden van een gevoelig deel van mijn kruis. Daar gingen we. Mijn vel werd omhoog gehouden met een tang terwijl de naald door mijn vel gleed. De pijn was flink gemeen. Ik heb weleens verteld, ik ben geen goede masochist, dit had een handig moment geweest om er wel een te zijn.

Na de naald volgde het sieraadje, een titanium ringetje met een balletje erop. De piercer depte het schoon. “Het zal wel even blijven bloeden. Je krijgt een inlegkruisje mee.” Fijn. Helse pijn, geen stopwoord, maar wel een gratis inlegkruisje.

Na een paar minuten voelde ik me weer een beetje mens. De echte pijn was snel voorbij, maar het bleef wel erg gevoelig. Ik kwam van de tafel, weer met dat plastic kleedje aan mijn kont. Ik stuntelde wat om mijn kleren aan te krijgen en wandelde ietwat wijdbeens naar de kassa.

Met een stempel op mijn nieuwe klantenkaart en de instructie over drie a vier weken terug te komen, wandelde ik de deur uit. Ik had iets gedaan dat elke meerderjarige met geld teveel en een gevoel voor zich in de nesten te werken had kunnen doen, en er zaten nu twee overbodige extra gaten in mijn lijf. En ik ben er trots op.

Sukkel die ik ben.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder persoonlijk

Uitglijer

Lieve mensen van Durex,

Wilt u alstublieft voortaan minder vlekkend glijmiddel gebruiken op uw condooms? Dat we een reuzenmegavoordeeldoos hebben gekocht van de meest standaard uitvoering is een aanwijzing dat we het niet zo breed hebben, leven van liefde enzo. OK, OK, dat van dat geld valt op zich wel mee, maar zeg nou zelf: zou u in mijn plaats aan de stomer willen uitleggen wat dat voor vlek op de achterkant van uw blouse is?

Want ik heb gisteren zelf geprobeerd een vlek te verwijderen nadat deze fijn zo’n 24 uur had gehad om lekker in te trekken, omdat ik bij iemand anders thuis zat en geen gelegenheid had om de was even te doen. Ik moet u nageven, dat spul zal vast niet snel opdrogen: tegen ongeveer een uur in oxi-wasmiddel geweekt worden was de vlek met gemak bestand. Nu, na het inspuiten van de vlek met een sterk vlekkenmiddel (http://www.treffer.nl/) is de vlek bijna weg… maar nog steeds ben ik niet zeker of ik deze blouse nog zal kunnen dragen in net gezelschap. Ik loop toch een beetje met het merkteken van mijn zonde op mijn kleding, he?

Als je verwikkeld bent in de passie van het liefdesspel* vergt het aanbrengen van het condoom al wat concentratie die je normaal ergens anders aan zou willen besteden. Derhalve belanden de papiertjes van de condooms soms wat achteloos op de plek waar iets ervoor achteloos de kleren van de deelnemers beland zijn. Als uw condooms inderdaad niet tegen glijmiddel op oliebasis kunnen, vraag ik me toch heel sterk af: wat zit er dan in uw glijmiddel dat het zulke vetvlekken geeft?**

Ik gebruik uw condooms al jaren om ervoor te zorgen dat ik niet besmet raak met het een of ander. Mijn kleren zou ik het liefst ook smetteloos houden, al ben ik een vies, vies meisje. Is er geen glijmiddel te bedenken waarvan eventuele vlekken zich in elk geval laten temmen door aardse schoonmaakproducten?

Met vriendelijke groet, Nichi.

*~*~*

* ik hoef toch niet uit te leggen wat ik bedoel?

**siliconenolie, gok ik.

3 reacties

Opgeslagen onder seks, seksualiteit

Luchtkastelen

en nadeel van on line naar liefdes- of spelpartners zoeken is dat het je de mogelijkheid biedt specifiek te zijn. Soms erg specifiek. Toen ik mijn eerste (wederzijdse) liefde ontmoette* dacht ik dat ik viel op lange mannen met donkere ogen en donker haar. Degene die ik trof was kort, blond en had een buikje. Hij ging gekleed in een wit gewaad en had een opplak-ribbel-neusje.** We bleven meer dan twee jaar bij elkaar.***

Ik begrijp dat iemand eisen stelt aan een toekomstige partner, spel- danwel liefdes-. Ik zou in mijn huidige leven niet snel iemand daten zoals dat eerste vriendje****, ook al pakte dat op zich goed uit. Mijn eisenpakket heeft echter een duidelijke uitsparing: voor veel van de dingen die ik vraag, geldt een “tenzij je erg leuk bent” clausule.

Natuurlijk zou ik graag een lange, athletische, verzorgde, talentvolle man met een diepe stem willen strikken, lief maar ondeugend, kinky en zelfverzekerd, onafhankelijk maar aanhankelijk. Maar ik besef ook dat ik zelf een mollig, onhandig klein meisje ben dat regelmatig vergeet naar de kapper te gaan, en met een garderobe die vooral bestaat uit spijkerbroeken en bloesjes: niet een vrouw die de mannenbladen zal halen of de modewereld zal veroveren.

Dus, het bovenstaande is geen eisenlijst. Het is een wensenlijst. En wensen komen zelden volledig uit. Bij mijn laatste ex zat ik er al behoorlijk dichtbij. Het was geen garantie voor eeuwigdurend geluk, zo bleek.

Wat soms op collarme.com bijvoorbeeld voorbijkomt, is wel heel specifiek. Ik voldoe nooit aan dat soort eisenlijstjes; misschien is dit skepticisme van mij alleen maar jaloezie? Toch vraag ik me af hoeveel reacties de man krijgt die zelf kalend is en een buikje heeft, maar een Barbie zoekt: een knappe vrouw, altijd opgemaakt, uitgebreide, zeer vrouwelijke garderobe en de talenten van een huisvrouw en klusser, tot aan die van een astronaut of neurochirurg. Vrouwelijke dominanten zijn overigens niet noodzakelijk beter.

De ‘klik’ van iemand tegenkomen in een ongedwongen sfeer is er helemaal af. Willen we in een tijd waar alles via het internet te bestellen valt, gecustomized en met shipping bij de prijs inbegrepen, misschien weleens te duidelijk zijn over onze eisen?

Op zich heeft het internet deze houding niet veroorzaakt. Al voor het internet echt een grote vlucht nam begonnen er rapporten op te duiken dat men zeker op de dating-markt kieskeuriger werd. Maar helpt deze houding? Vindt men echt een partner die beter past als men een compleet plaatje voor ogen heeft van de dingen die deze partner moet of mag hebben? Van vereiste eigenschappen tot aan getolereerde tekortkomingen?

Is het winkelen met een catalogus in de hand… of jagen op luchtkastelen?

PS: ik ben vast enorm hypocriet en spreek mezelf in dit weblog wel ergens tegen. Sorry. Ik ben maar een mens.

*~*~*

*Op mijn eerste Star Trek conventie… er zijn geen grenzen aan mijn smakeloosheid.

**Liefde is blind, en voelt niet aan ribbel-neusjes.

***Ach komop, ik was 17 toen het aanging en ietsje wanhopig, heb een beetje begrip :p

****Hoewel hij een duidelijke indruk op mijn liefdesleven zou achterlaten voor de jaren die volgden: bijna alle mannen met wie ik in mijn leven naar bed ben geweest hadden ‘iets’ met computers.

3 reacties

Opgeslagen onder bdsm, persoonlijk, sado-masochisme, seks, seksualiteit, sm, vanilla