Maandelijks archief: april 2008

Een spelletje met plaatjes van een sexy vrouw!

Ra, ra...Voorlopig zit ik tot over mijn oren in het werk. Om toch iedereen die dit leest gezellig bezig te houden (en misschien zelf nog even te kunnen lachen) doe ik vandaag iets heel stouts: ik heb een plaatje gejat. OK, het was een advertentie voor een website, ergens op collarme.com, en ik ben vergeten te onthouden voor welke site het was, dus als ik jouw plaatje heb gestolen: sorry.

Nou vielen me aan deze afbeelding een paar dingen op: er klopt iets niet. Ik ga ervan uit dat u, beste lezertjes, ook nog wel wat dingen kan vinden die er niet aan kloppen.

En als je daarmee klaar bent, hebben we nog een spelletje:

Nogmaals, ra ra!

Zoek de verschillen!

Er zijn er uh, ongeveer vijf.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder dingen die iets te serieus genomen worden, fetish

Privé

Chatters die gelijk privé willen met iemand met een vrouwelijk klinkende nickname, daar moet je voor uitkijken. Ik weet het wel. Ze zijn meestal uit op cyberen, ze willen dat je ze opbelt of ontmoet. Dat zeggen ze niet in de room… ze kijken wel uit.

Ik weet het, maar ik trap erin. Ik kan hem van tevoren zeggen dat ik niet ga cyberen, dat ik niet zijn meesteres word (dominante mannen doen dit minder dan onderdanige lijkt het). Maar het is heeeeel dringend dat hij mij, een vreemde, privé mag spreken. Want hij schaamt zich. Voor de rest van de room vol SM’ers.

De vraag? “Kunt u mij met andere dominante vrouwen in contact brengen?” Nee kerel, dat moet je zelf doen. Vervolgens volgt er verbaal geworstel van heb ik jou daar: nee, dit kon ECHT niet in de room, de vraag waar je dominante vrouwen kunt ontmoeten. Nee, dit is ECHT geen trucje of smoesje om toch hun zin te krijgen. Bel me… ik ben eerlijk waar op zoek naar informatie, en het is zo moeilijk. Bel me… of ik maak mezelf van kant. Bel me, en straf me voor dit gedrag.

Ik ben naïef. Ik ben dom en hardleers. Ik val ervoor, en hoop elke keer ondanks mijn skepsis dat dit een eerlijke vraag om hulp is. Voor ik het weet zit ik echter iemand die me heeft verteld dat hij vernederd wil worden uit te foeteren. Zijn zin te geven. Ik ben razend, en daar geniet hij van. Ik zou er niet op in moeten gaan, maar ik hoop, tegen beter weten in, altijd dat het uiteindelijk goed komt, dat hij me zal begrijpen als ik zeg, dat de beste manier om een goede indruk te maken is om mee te kletsen in de chat.

Ik heb mensen die ik aardig vond in de chat vaak genoeg in het echt ontmoet. Ik heb ermee gespeeld. Ik ben niet zo’n moeilijk mens. Maar daar heeft dit soort chatter geen geduld voor. Hij wil niet eens ontmoeten. Hij wil dat je hem NU opbelt… of hem nu op zijn donder geeft omdat hij voorstelt dat je hem opbelt.

Ondertussen is hij natuurlijk heel zielig. Het is allemaal zijn schuld. Het is zo moeilijk. Niemand begrijpt hem, anders zouden ze hem niet naar de algemene room sturen. Dan zouden ze hem niet zeggen dat hij voor dates op datingsites moet kijken, zoals collarme.com of bdsmzaken.nl. Niemand begrijpt zijn onderdanigheid als hij op allerlei manieren, van smeken tot mopperen tot zichzelf als een zielepoot presenteren, een dominante vrouw wil dwingen hem zijn zin te geven.

Ik geef toe dat er een tekort lijkt te bestaan aan vrouwelijke dominanten die een plaatsje hebben voor heteroseksuele mannelijke onderdanigen. Ik hoop werkelijk dat uiteindelijk iedereen een dekseltje voor zijn potje vindt. Ik ben alleen geen tupperware: ik pas niet automatisch bij iedereen omdat ik nou eenmaal een deksel ben, van een bepaalde leeftijd, met een bepaald geslacht, van een bepaalde geaardheid (kinky switch).

Ik besluit dat het tijd is voor een ander soort BDSM-spel en negeer de dwingeland een tijdje; het duurt niet lang voor hij zijn safeword gebruikt: “/exit”

3 reacties

Opgeslagen onder bdsm, contactadvertenties, daten, emo, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, seks, seksualiteit, sm

De pijn van de beul

Toen Whipping Boy en ik laatst een feestje (dit feestje dus) verlieten, waar hij behoorlijk stevig was aangepakt door twee dierbare collega-pestkoppen terwijl ik van het uitzicht genoot, maakte hij een opmerking over zijn verwondingen.

Ik kromp een beetje ineen.

Net zoals ik een beetje ineenkromp toen hij eerder vertelde dat de littekens van de nagels van een meisje, die mee had gedaan met een van de eerste echte spellen waar wij beiden bij betrokken waren, nog steeds in zijn vel stonden. Of toen ik de striemen bekeek die ik had achtergelaten met een cane toen ik me een keer echt kwaad had gemaakt.

Ik ben namelijk een beetje een watje, en tamelijk gevoelig voor de emoties en pijn van anderen. Ik heb momenten, als ik een beetje labiel ben, dat ik huilende emoticons nauwelijks kan verdragen. Het aardige toeval wil dat ik steeds meer mijn draai vind als dominant en even minder behoefte heb aan subben, behalve bij bepaalde mensen… maar het sadisme in me wordt nog altijd getemperd door een grote mate van inlevingsvermogen. Te groot.

Ik ben voor dat soort gevoelens van medelijden, schaamte en spijt gevoeliger als ik niet helemaal in orde ben. Ik wil mezelf kunnen uitleven aan de ene kant, zo egoïstisch en gemeen zijn als ik wil. Maar na de zonde, soms tijdens, komt er een knoop in mijn maag en voel ik me opeens een klein vals zondaartje.

Een van de Mooie Rooien vindt dat ik me druk maak om niks. Volgens hem is het niet gemeen om een masochist te slaan; je slaat ze juist omdat je ze leuk vindt, en om ze een plezier te doen. Ik weet het; Whipping Boy houdt van de cane en vráágt er soms zelf om. Toen ik me kwaad had gemaakt, kwam dat omdat hij steeds achterom keek met een vragende blik of dat niet harder kon.

Maar als sub ben ik beslist geen maso of macho. Ik ben liever gewoon braaf. Omdat ik weet dat ik zelf een pijngrens van niks heb (kijk me gemeen aan en ik piep al), ben ik soms gevoelig voor tekenen van pijn in degenen met wie ik speel. Meestal durf ik wel te meppen… maar nog steeds duikt soms dat stemmetje in mijn hoofd op dat zeurt of ik wel weet hoeveel pijn dat doet.

“Doet het nog erg zeer?” vraag ik Whipping Boy na het feestje.

“Het voelt… raar.” Hij glimlacht.

“Het spijt me, had ik moeten ingrijpen?”

“Nee joh. Doe niet zo gek.”

Ik krijg een knuffel van hem. Ik weet waarom ik soms moeite heb hem pijn te doen: hij is zo lief.

3 reacties

Opgeslagen onder bdsm, emo, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, sm