Maandelijks archief: maart 2008

Wachten

Het is altijd warm in ziekenhuizen. Zesde etage, infectieziekten. Koffie, thee en water staan op een tafeltje, er liggen tijdschriften. De dames achter de balie zijn opgewekt en vriendelijk.

De eerste keer dat ik hier kwam, was twee weken na mijn fout. Ik had niet verwacht dat iemand bezwaar zou maken tegen een condoom. Sukkel, sukkel die ik ben. Ik hoefde niet lang te wachten op mijn beurt. Ik had een mooi slipje aangetrokken; zelfs voor een vrouwelijke verpleegkundige wilde ik er wel een beetje goed uitzien. Bovendien ben ik potentieel vernederende situaties graag voor met killer onderbroekjes.

Het viel mee. Binnen een paar minuten was de boel uitgeborsteld met twee wattenstaafjes en was ik onderweg voor mijn prikken. Een paar mililiter bloed later mocht ik naar huis, om te wachten.

Een week later kwam voorlopige uitstel van executie: niks gevonden. Maar de rottigste ziektes doen er het langst over om hun aanwezigheid kenbaar te maken; ik zou twee maanden later terugkomen. Het hoger beroep was nog niet gewonnen.

Opeens begon ik me echt zorgen te maken. Ik moest weer wat bloed inleveren; de verpleegsters van de prikafdeling hadden een routineuze dag terwijl ik peentjes zweette bij het idee wat de uitslag zou kunnen zijn. Ik moest deze keer twee weken wachten op de uitslag, en werd met de week zenuwachtiger.

“Men probeert het weleens te laten lijken alsof van elk slippertje je kruis zal wegrotten, maar dat is overdreven hoor.” Het beurde me nog steeds niet op.

Het is altijd warm in ziekenhuizen. Hoewel het is om de zieken niet nog erger kou te laten vatten, doet het me voelen alsof ik al koorts heb. Misschien is niet de temperatuur de reden dat ik me koortsig voel. Ik slik. Ik probeer mezelf opgewekt te houden; ik, Nichi, ben opgewekt… want als ik dat niet ben, gaat het geheid mis.*

Een dokter vraagt of ik zijn patiënt ben, maar ik herken hem niet; de dokter die ik moet hebben was toch die wat oudere man die me de eerste keer mijn uitslag gaf? Een andere dokter, een die me bekender voorkomt, komt me halen.

De wandeling door de gang lijkt lang maar is het niet. We komen een spreekkamer binnen, hij gaat zitten en bekijkt het document. Er flitst door mijn hoofd dat het vast ernstig is als hij zoveel tijd neemt.

“Alles negatief, geen hepatitis, syfilis of HIV. Mooi. Had je verder nog vragen?”

Ik ben een beetje verbijsterd. DIT is alles waar ik me weken over heb zorgen gemaakt?

“Uh, nee, ik heb geen vragen als ik gezond ben.”

“OK, prima.”

Met een handdruk is mijn vonnis geveld. Vrijspraak zonder ophef. En ik hoefde niet eens het lot om te kopen door een extra mooi slipje aan te doen!

*~*~*

*Als ik niet opgewekt ben, word ik onzeker. Dat is precies wat me überhaupt in deze situatie verzeild heeft doen raken.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder emo, persoonlijk, seks, seksualiteit, vanilla

Een feest voor gewone mensen

“Oh, en heb het maar liever niet over bdsm, er zijn mensen bij die er even beter niks van kunnen horen.”

Ik ben uitgenodigd op de verjaardag van één van de leukste viespeuken die ik ken. Mijn eigen verjaardag van 2007 had ik geprobeerd te plannen op zo’n manier dat er een bdsm- en een ‘vanille’-feestje waren, wat niet geheel soepel verliep. Op dit feest is een aantal kinksters aanwezig, maar het is beter dat we het even niet over SM hebben. SM is namelijk raar en eng.

De dag erop is er een jongerenfeest van Samarium. Het was al een hele tijd het gesprek van de dag, en veel vaste gasten van de site en het forum zijn van plan te gaan. Een nieuw gezicht in de chatroom meldt, dat hij ergens wel wil langskomen, maar het eng vindt. Waarom kan hij niet uitleggen… is het misschien dat SM raar is, en dus SM’ers ook? Zelfs als je zelf een kinkster bent?

Ik was zelf ook zenuwachtig op mijn eerste echte speelfeest. Ik ging naar BarX en kende gelukkig iemand die meekwam. Wat me de kriebels gaf, weet ik eigenlijk niet meer. Ik denk dat half het het idee was, dat door naar dit feest te gaan, ik definitief niet normaal meer was. Ik zou naar een feest gaan met enge mensen die kickten op pijn, vernedering, vrijheidsberoving. Ik zou zelf een eng mens zijn.

Maar rondkijkend op het jongerenfeest van afgelopen zondag zag ik enkel vrij normale jongeren, stoeiend, kletsend, met een colaatje aan de bar. Het enige abnormale was het feit dat de verlichting van de Sameplace (de plek waar de feesten gehouden worden) rood was. En dat je af en toe het geluid hoorde van klappen of pijnlijke kreten. Maar verder was het een feestje met mensen tussen de 18 en 30 die knuffelhoopjes bouwden op de banken en speelden met glowsticks. Niet geheel normaal misschien, maar ook niet bedreigend.

Op een feest als het JF is spelen niet verplicht. Wat misschien enger is dan het idee dat je plotseling over een bok gesleept wordt voor de spanking van je leven (dat is enkel weggelegd voor bepaalde bofkonten 😉 ), is het idee dat je contact moet leggen met een groep nieuwe mensen, die ook nog eens rondlopen met vervaarlijk uitziend speelgoed of in kleding die je niet gewend bent.

Op de vanille-verjaardag gaat het de hele avond niet over bdsm. We gedragen ons allemaal keurig en bepaalde anekdotes worden gekuisd opgediend.

Op het bdsm-feest gaat het niet de hele avond over bdsm. We gedragen ons allemaal keurig, spelen eens een keer, en kruipen daarna weer op de bank voor knuffels of naar de bar voor wat te drinken. Er valt geen onvertogen woord; voor vieze engerds zijn we best beschaafd.

Dus wees niet bang als je voor het eerst naar een kinky feestje gaat. Als het niet bevalt kan niemand je tegenhouden om weg te gaan. Tenzij de sleuteltjes van de boeien kwijt blijken te zijn.

1 reactie

Opgeslagen onder bdsm, dingen die iets te serieus genomen worden, fetish, kink, kinky, persoonlijk, sado-masochisme, sm

Goed voor je conditie

Vanmorgen heb ik een van de meest masochistische ervaringen in mijn leven gehad. Mijn billen doen er nu NOG zeer van, en als ik de verhalen mag geloven is het morgen alleen maar erger. De halfduistere ambiance en de muziek die er gedraaid werd konden op drie omgevingen wijzen: de sm-club, de disco… of een moderne sportschool.

Ik heb een spinning-les op muziek gehad. Dat houdt in dat je op een soort fietsje zit dat lijkt op een hometrainer, maar dan net anders. Zo’n ding heeft een keihard zadel; vroeger, in de middeleeuwen, had je ook dat soort martelwerktuigen maar hoefde je tenminste niet zelf te trappen, op te staan en weer te gaan zitten, in de maat te blijven en werd er geen rare house-muziek gedraaid.

Ja, dit is de zoveelste blog-post over sm die het vergelijkt met een ‘normale hobby’ maar serieus, het duurde nog geen vijf minuten voor de vergelijking zich opdrong met een bepaalde bondage die een van de mensen van touwtjes.tk weleens bij me heeft aangelegd. In die bondage werd een touw tussen mijn benen door gehaald en steeds hoger opgetrokken, wat behoorlijk aankwam (maar wel leuk was).

Hier duwde een hard zadel niet alleen op de delen die dat touw had geraakt, maar ook tegen mijn billen; ik voelde de botten eronder en vond mijn kont voor de verandering niet dik genoeg. Ik moest meestal naar voren leunen om bij het stuur te kunnen, maar soms gingen we rechtop zitten; hoppa, de hele boel was beurs voor je “goed voor je conditie” kon zeggen.

Niet alleen mijn billen en ahem, private onderdelen doen zeer. Mijn handen doen zeer, zeer van het steunen op en grijpen van dat stuur. Wat de onderwijzers vroeger al wisten, weet ik nu ook: handen zijn gevoelige lichaamsdelen.

In de kleedkamer achteraf kreeg ik tenminste complimentjes dat ik het had volgehouden. Een dame liep richting de douche, haar billen prachtig van vorm en een beetje rood, ongetwijfeld van de fiets; tot mijn eigen verbazing vroeg ik me af waar de cane-strepen waren. Ik ben een zieke, zieke geest… maar wel een zieke geest in een gezond lichaam!

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized