Laatst vertelde ik een jongeman dat ik van porno kijken alleen melig werd. Ik bedacht me, terwijl ik dat zei, dat het half waar was: de meeste vanille-porno maakt me aan het lachen. Ik ben er eindelijk achter waarom.

Ik heb namelijk nu Pornucopia gezien, een zesdelige documentaire over porno met veel interessante informatie en… enorm veel shots van neukende, zoenende en kreunende acteurs.
En juist dat overdreven gekronkel, gezucht en gesteun, de rare gezichten die ze trokken, dat maakte me aan het lachen. Want natuurlijk, tijdens de seks zijn we geen van allen op ons best voor een pasfoto, maar zoals sommige van die acteurs kijken… er spreekt zelden genot uit, maar wel aggressie of verveling. (Zie ook dit artikel van the Ferrett)

Porno van bijv. Kink.com vind ik niet lachwekkend, en zelfs erg spannend, domweg omdat de emoties echter zijn. Er wordt echt geslagen, dus de pijn is echt, en het lijkt erop alsof de acteurs het echt leuk vinden wat ze aan het doen zijn. De meeste kinky porno is trouwens interessanter, maar een garantie is het niet: ik heb ook weleens een spanking-clipje gezien dat werd ingeleid door rectaal temperaturen. Het meisje dat de thermometer in haar kont kreeg maakte geluiden alsof haar beul een lantaarnpaal in haar achterste probeerde te krijgen!

Maar ach, de ‘normale’ kijkers van porno, letten die dan zo op gezichtsuitdrukking? Wat maakt het dan uit hoe de acteurs kijken? Nou ja, blijkbaar is dit toch wat men wil zien, anders zouden ze het niet zo acteren! Ik vraag me af of mijn beeld van heftige seks nu zo raar is: tijdens mijn meest gepassioneerde momenten heb ik in elk geval de mannen nooit zulke gezichten zien trekken (of zulke uitroepen horen doen).

En kijkend naar de serie “Secret Diary of a Call Girl” vraag ik me af waarom de mannen steeds een beetje gegeneerd wegkijken terwijl het personage van Billie Piper ze pijpt. Waarom kijken die acteurs alsof ze er eigenlijk niet willen zijn? Veel mainstream films/series laten alleen gezichtsuitdrukkingen van schaamte of onzekerheid zien, en de pornofilms met name vrouwen die kijken alsof ze iemand willen vermoorden.

Ik ben misschien teveel vrouw. Maar softe, langzame porno wil ik ook niet. Een van de aantrekkelijkste fragmenten die ik zag in Pornucopia kwam uit de film Sugar High Glitter City van SIR Productions. Stevige seks met echte emotie… en ik maar denken dat ik niks met lesbisch had.

PS: Voor wie zijn slechte, oude porno wil inruilen: Mail & Female heeft er een actie voor.

Ik kan heel lief spanken. Lekker spanken. Precies zo hard als degene die gespankt wordt lekker vindt. Het is leuk om te doen, maar soms vermoeiend: een goeie sensuele spanking met een cane kost veel tijd en energie.

Een bekend grapje stelt dat SM staat voor ‘Sachtjes Meppen’. Van alle dingen waar je binnen sm over kan twisten (en dat zijn er best wat), is een mooie rol weggelegd voor hen die vinden dat de sub/slaaf/onderdanige/whatever eigenlijk het laatste woord heeft, en hen voor wie het absoluut niet zo werkt.

Bij de eerste groep zit bovendien een clubje mensen die vooral lekker kinky gekieteld willen worden. Gelijk hebben ze! De zogenaamde ‘echte’ SM’ers halen hun neus er misschien voor op, maar dat werkt grappig genoeg twee kanten op: er is altijd wel iemand om op neer te kijken, en iemand die op jou neerkijkt. Juist in kink.

Zo sprak ik een oude schoolvriend die ook kinky bleek. Toen het onderwerp BDSM ter sprake kwam, keek hij een beetje laatdunkend; hij gebruikte die term voor mensen die een beetje stoeien in de slaapkamer en met kaarsvet rommelen. Wat hij deed was veel rauwer en extremer dan wat de term BDSM uitdrukte.

Aan de andere kant heb ik mensen gesproken op een chat voor spanko’s, die ronduit beledigd waren dat ik wat zij deden in dezelfde categorie durfde plaatsen als SM. BDSM, dat was met latex stoeipakjes of in leren tuigjes rondlopen en speelde zich af in enge kelders.

Om terug te komen op het hoofd-onderwerp: ik kan veel voldoening halen uit lekker meppen, zonder dat daar sprake is van echte dominantie of onderdanigheid. Ik zal ook niemand kwalijk nemen als zij het spel spelen zonder de machtsverhoudingen, maar om de kick van de sensatie. Het omgekeerde, daar lijkt dan weer niemand een probleem mee te hebben, van die stellen die spelen met uitgebreide rituelen en regels, maar zonder veel ’straf’ of seks. Het is blijkbaar chique om in je hoofd te spelen, en banaal om dat met je lijf te doen.

En ben ik een service-dom als ik iemand soms lekker wil spanken, een endorfinen-kick te geven? Misschien. Is dat een probleem? Nee. Ik vind van niet. Service-dom heeft de bijklank van een dominant die er zelf weinig zin in heeft maar zich door een zeurende sub laat overhalen, en dat is bij mij niet het geval. Soms haal ik plezier uit het plezieren van iemand, en daar hoeft de persoon in kwestie niet om te zeuren.

Laat mij maar sachtjes meppen, soms als de grote* boze Meesteres Van Het Universum, en soms als de lieve vriendin die weet wat je lekker vindt. Want zo dominant dat ik me geen SM-wetten laat opleggen, ben ik dan ook wel weer.

*~*~*

*Dit is een erg ontoepasselijke term om mij mee te beschrijven, maar het klinkt lekker. Beter dan ‘medium boze Meesteres Van Het Universum’ in elk geval.

OK, eerder vroeg ik me af wat er nou eigenlijk te vrezen valt aan een kinky feest. Gisteren ervaarde ik het opeens weer hevig, de spanning van het wachten op een feestje, en voelde me weer een vreselijke beginneling.

Het begon met een nietsvermoedend bezoek aan Laced Up in Utrecht. Ik wilde al heel, heel lang een nieuw korset, en na een paar dingen te hebben gepast kwam er een korset uit het rek met vlammen en kusmondjes erop: perfect. Het paste geweldig, ik vond het mooi en moest een beetje lachen om hoe over-the-top het was.

Opeens bedacht ik dat ik er toch wel iets bij moest hebben om er een ‘outfit’ van te maken, dus kwam er een petticoat ten tonele die ik lang, lang weerstond. Ik gaf toch toe. Toen daarna de vraag werd gesteld of ik ook naar Boudoir Bizarre ging, want waar heb je anders een outfit voor, kon ik de verleiding nog aan. Een dagje nadenken later niet meer.

Affijn, opeens had ik een petticoat, een korset, en een feest om heen te gaan. Ik was nooit eerder naar een fetishfeest geweest zonder een groot deel van de tijd door te brengen in een geïmproviseerde kleedkamer, mezelf te laten vastknopen door pluu en guilty^ die een show verzorgden, even rond te neuzen en met veel moeite zo snel mogelijk naar huis te komen. Kortom: ik was nooit gegaan om te feesten, ik had er nooit voor betaald en was ook nooit lang gebleven.

Nu had ik opeens een zaterdag de tijd om mezelf zenuwachtig te maken. Ik ging alleen naar een fetishfeest, geen van mijn vrienden/kennissen ging, en ik ben nooit een club-tijger geweest. Zou ik me niet na een uur op een duur feest kapotvervelen? Wat als mijn outfit er niet doorkwam? Wat als ik helemaal geen contact kon leggen met iemand daar en me dus fijn een hele avond alleen kon staan voelen? En waarom wil dat korset maar niet goed dichtgaan?

Uiteindelijk kwam het goed. Ik raakte op het feest, kreeg mezelf aangekleed*, en kwam voorbij de kleding-poortwachters**. Ik was een beetje teleurgesteld over de lokatie, Lexion was toch echt luxueuzer en aangenamer dan de Kade. Dansend met mijn ogen dicht merkte ik daar echter weinig meer van.

Ik ontmoette een leuke jongen en heb zelfs nog de kans gekregen hem even te meppen. De brede endorfinen-grijns die hij me gaf maakte het absoluut de moeite waard, en de rest van de avond hield hij me gezelschap. Ik bleef tot vier uur, langer dan ik me had voorgesteld.

En eindelijk kreeg ik mijn korset goed aan. Vandaag. Zo’n 24 uur nadat ik mijn entree maakte op Boudoir Bizarre dus. Een probleem met de pasvorm en het dichtmaken bleek simpelweg op te lossen door het korset lager op mijn heupen te dragen. Ik hoop maar dat het na al dat gestoei deze goede vorm zal aannemen en bewaren; ik wil het zeker nog eens aan, misschien naar een gelegenheid waar ik nooit dacht te zullen komen.

*~*~*

*Jezelf verkleden in fetishkleding die je niet dagelijks draagt, in een donker en enigszins benauwde kleedruimte, is lastiger dan het klinkt.

**Speciale eenheid van de modepolitie.

Hoe is dit gebeurd? Ik ben opeens zo serieus geworden! Sorry, mijn lief pervers gespuis dat mijn weblogje leest, ik zal proberen zo snel mogelijk weer wat vrolijks te posten.

Ik ben zo’n bibliofiel* dat ik mijn vrije middag vaak kwijlend in de boekwinkel doorbreng. In dit walhalla kwam ik min of meer toevallig** twee boeken tegen waarin iets stond over respect voor vrouwen, en dan met name voor blonde/Noord-Europese vrouwen. Het ene boek ging namelijk over Italiaanse mannen, het andere over een Marrokkaanse importbruid.

Volgens het boekje over de Italiaanse mannen vonden Italianen blondines vooral aantrekkelijk omdat het blonde haar duidde op een Noord-Europese en dus makkelijk in bed te krijgen vrouw; trouwen zouden de mannen wel doen met een nette brunette. De behandeling die de Marokkaanse mannen volgens de schrijfster van het andere boek de Nederlandse (lees: niet in Marokko opgegroeide) vrouwen gaven leek daarop: mooie woorden, cadeautjes, en dumpen als dat zo uitkomt.

In eerste instantie klonk me dit afschuwelijk in de oren. Niemand wil een sufferd zijn die gebruikt wordt voor de doeleinden van een ander. Maar aan de andere kant: vinden vrouwen seks dan niet leuk? Is het alleen een middel om een man te binden?

Geven mannen erom of je nog wel respect voor ze hebt nadat ze seks met je hebben gehad? Of zelfs: geven ze erom of je nog respect voor ze hebt nadat ze je hebben geprobeerd om te kopen met etentjes, cadeaus en lief zijn?

Dus de juiste houding is om lekker te doen wat je wilt, en geen biet te geven om de mening van die kerel… als seks tenminste is wat je wilt. Als het namelijk waar is dat mannen constant seks willen en vrouwen waardering of erkenning, en ze elkaar normaal een beetje in het midden vinden, is er een probleem. De seks is concreet en een afgerond geheel, maar de waardering die iemand voor je kan zeggen te hebben is niets meer waard als de persoon in kwestie met de noorderzon verdwijnt.

Het naarste hieraan? Mannen die erover opscheppen, als mensen die zijn weggereden bij de benzinepomp zonder te betalen. Het gebrek aan respect is niet dat ze weggaan, dat gebeurt in vele relaties. Het gebrek aan respect is dat ze weten dat ze iemand ongelukkig of verward hebben achtergelaten en er trots op zijn.

Maar iemand met zo’n instelling kun je als vrouw toch maar beter kwijt dan rijk zijn.

*~*~*

*Dat wil zeggen, ik betast bijbels onzedelijk. Andere boeken trouwens ook.
**Nou ja, geleid door mijn interesses, dus eigenlijk helemaal niet toevallig.

(Opgepast: anders dan normaal is dit een vrij persoonlijk, emotioneel stukje waar niet veel aan te lachen valt.)

Ik spreek geen van mijn exen eigenlijk nog. Van de mensen met wie ik weleens vriendschappelijk heb gespeeld of seks heb gehad, heb ik als ik me goed herinner met maar twee nog echt contact. De anderen vervagen, verdwijnen, zelfs na een relatie van langere tijd.
Je wil ergens elkaar wel blijven zien. Hey, het was leuk, toch? Zeker met mensen met wie je geen ruzie hebt gehad, zou je denken dat je elkaar kon blijven zien. Maar het gebeurt niet. Misschien was in sommige gevallen de seks echt het laatste wat me met hen bond. Treurig, eigenlijk. Stiekem wel prettig, in andere gevallen.
Ik ben niet echt single nu, en niet echt bezet. Ik kan flirten zoveel ik wil, maar ik zal elke keer een nieuwe flirt afwegen tegen mijn lieve Bibliothecaris. Maar met het flirten gaat het niet geweldig. Eigenlijk ben ik nooit een groot verleidster geweest, en vaak genoeg een dom schaap met behoefte aan erkenning. Precies hetgene dat me al eerder in de problemen heeft gebracht. Dat was voor mij een big deal: ik gaf een van mijn belangrijkste seksuele principes op: ‘Ik heb seks met vrienden.’ Mensen die het goed met me voor hebben.
Maar de vriendschap bekoelt meestal post-coïtaal, en het baart me zorgen. Ben ik te naïef*? Waarom kan ik wel seks krijgen, maar niemand die blijft, laat staan iemand die bij me blijft, lekkere seks met me heeft EN zich gezellig met de feestdagen durft te laten plagen door mijn familie?

Ik ben nog lang geen dertig. Ik zou nog niet in zak en as moeten zitten over of ik wel of niet ooit een man aan de haak ga slaan. Maar dat baart me ook niet de meeste zorgen eigenlijk. Wat me bang maakt, is dat ik mijn vriendschap, aandacht, liefde en fysieke attenties geef aan mensen die ik als vrienden beschouw…

Tot ik ze nooit meer zie.

*~*~*

* Ik heb moeite gedaan om die ï te copy-pasten dus gebruiken zal ik hem!

Het viel me op, toen ik de statistiekjes met zoekmachine-termen bekeek, dat veel bezoekers niet zoeken op termen die ik zelf zou gebruiken om mijn weblog te beschrijven. Sexy plaatjes of vieze verhaaltjes heb ik niet veel; ik ben zelf gek op beide, daar niet van, maar voor sexy plaatjes zijn betere bronnen. Vieze verhaaltjes, daar ben ik eigenlijk niet goed in. Zoals ik al eens schreef: ik kan maar een beperkt aantal woorden voor de geslachtsdelen bedenken voor ik melig word, en daarna komen er dingen zoals “zijn ivoren trots vond een warm welkom in haar boterzachte vrouwenbron”.*

Dus vraag ik me af of mensen teleurgesteld zijn, of verafschuwd misschien, als ze hier komen. Ik kreeg een linkje van een ander weblog, dat mijn stijl prees (waarvoor hartelijk dank), maar dacht dat mensen die iets wilden lezen over Kortrijk toch niet blij zouden zijn met het resultaat voor de zoekopdracht ‘kink’: “Of het de bedoeling van de bedenkers van K in Kortrijk was om met dit soort toestanden geassocieerd te worden, durf ik echter te betwijfelen.”**

Voor afgelopen jaar was de top drie termen (als ik WordPress mag geloven):
“vieze verhaaltjes” met 200 stemmen
“enge dingen” met 118 stemmen
“sexy plaatjes” met 115 stemmen.

Niet erg kinky, toch? Wel sexy, dat wel; dit weblog gaat ook over seksualiteit in het algemeen, dus zo gek is het niet. Overigens zijn de termen die volgen “vrouwelijke dominantie”, “huishoudslaaf” en “billenkoek”, dus ik trek duidelijk ook de kinksters.

Toch ben ik nieuwsgierig: wat brengt je hier, beste lezer? Vertel of er misschien een grappig toeval aan vast zit, of je het schandalig vindt wat je hier leest, of of je het alleen maar leest omdat je me persoonlijk kent.

Er zit een artikeltje over fakers aan te komen. Mocht je daar iets over te vertellen hebben, laat het dan ook even weten, liefst voor vrijdag a.s.

*~*~*

*goeie porno schrijven is niet altijd makkelijk. Wat het sm-verhalen betreft heeft het ook te maken met het feit dat ik moeite heb een sm-spel te plannen, ik improviseer maar wat. Dat is een slechte basis voor het schrijven van een verhaal.

**Nou, dit soort toestanden zijn voor sommige mensen gewoon leuk, excuseer me dat ik lol wil maken in bed.

Net terug van het touwtjesweekend 2009, georganiseerd door touwtjes.tk met een flinke dosis hulp van de mensen van bb-bdsm.nl. Mijn touwsetje zit in de wasmachine (hoewel ik niet zeker ben hoe je synthetisch hennep wast, kan wasmiddel kwaad?) Het was een prachtig weekend, en hoewel het jammer is dat het niet volgeboekt was, zorgde dat anderszijds voor een erg goede sfeer. Er was tijdens de workshops veel gelegenheid voor individuele begeleiding, en de beginnersworkshop werd op verzoek vaker herhaald dan op het programma stond.

Ik mocht onder begeleiding tijdens een workshop iemand in een suspension knopen. Vorige weekends was ik altijd blij om zelf te mogen hangen, maar dit weekend was het hoogtepunt echt dat ik de Bibliothecaris ging laten vliegen.
De Bibliothecaris is een lenige, lichte jongen. Het inknopen ging lekker snel, door het vele oefenen de rest van het weekend zat alles goed in mijn vingers. Met een paar rukjes hing hij op zijn zij. Uiteindelijk werd hij in hoog tempo rondgetold, waarna ik hem weer stilhing en ter aarde liet zakken. Het was een mooi moment, dat niet goed na te vertellen valt.

Behalve dat een ding me dwars zat: ik kwam touw tekort. Ik heb ongeveer 45 meter touw, vijf stukken van ongeveer negen meter per stuk. Meestal is dat net voldoende, nu was het net te weinig. Ik wil al tijden meer touw; helaas heeft ook voor mij de crisis toegeslagen. Daardoor zijn veel van de dingen die ik zou willen kopen, vooral op het gebied van kink, verre dromen geworden.

Als ik weer een baan heb, hou ik mezelf voor, koop ik een nieuw korset. Of dat e-book over bondage dat ik al een tijd wil. Of een leuk pakket aan latex-bodypaint. Sterker, ik zou eens op zoek kunnen naar een huis waar ik tenminste ruimte voor een suspension-punt heb. Het is alleen niet waarschijnlijk dat er binnenkort verandering komt.*

Ik probeer me te troosten met mijn herinneringen aan het weekend. Kinky spullen maakten me altijd al hebberig, en bdsm is een van die hobbies waar je nooit uitverzameld lijkt te raken. De nieuwe dikte cane, het volgende boek, dat ene kledingstuk wacht altijd lonkend tot je weer geld hebt. Hopelijk is het de moeite waard geweest als ik er aan de andere kant uitkom, en kan ik snel weer knopen met meer nieuw touw.

PS: touw is inmiddels uit de wasmachine, en net weer uit de klit. Het is verbazingwekkend hoeveel tijd van mijn leven ik bezig ben met dingen uit de war halen, als je bedenkt dat ik naast bondage ook brei.

*~*~*

*Heb ik overwogen te gaan pro-dommen? Jazeker, alleen zie ik geen enkele reden waarom de economie niet ook slecht zou zijn voor betaalde Meesteressen. Daar komt bij dat ik ook dit weblog min of meer anoniem bijhoud; ik ben bezorgd hoe mijn ‘normale’ leven zou worden beïnvloed. Maar, misschien een leuke discussie voor later.

Vooruit. Vooruit, ik ga erin mee. Maar maar een beetje! Dan telt het niet echt :p

Ik heb sandaaltjes met hakken gekocht, en er bijna een hele dag op rondgelopen.

Ik voel me goed op hakken. Nou ja, ik voel me even goed op hakken, het moet niet te lang duren; als het te lang duurt, en ik heb nog niet genoeg geoefend, moet ik aan het eind van de avond rondstrompelen aan de arm van de Oosterse Prins.*

Ik heb normaal weinig met schoenen. Ik winkel er niet graag voor en bezit voornamelijk een groot aantal alledaagse stappertjes, omdat ik er elk half jaar een paar bij koop, maar zelden een paar weggooi. Fetish-laarzen kom je in mijn kast niet tegen; ik heb 1 paar laarzen met een hakje. Die hoogglanzende, hooggehakte, hoogreikende dingen zijn niets voor mij. Ik heb korte dikke benen en weinig oefening in lopen op hakken; stel je een olifantje op stelten met zwartgeverfde pootjes voor.

Maar ik voelde me zaterdag zo sexy op mijn nieuwe sandalen. Ik had heel verstandig besloten geen impulsaankoop te doen. Ze waren net iets te duur voor me, en ik moest misschien geen hakken nemen, en ik moest misschien geen sandalen nemen**, en ze voelden een beetje raar bij de hiel. En toch kocht ik ze, een paar uur later, onder luid gevlei van de verkopers in de winkel. Want ik voelde me er goed in. Sexy, sterk, stoer.

Ik trok ze aan naar het Samarium jongerenfeest. Net buiten mijn huis kreeg ik een opmerking: een klein meisje achter me zei plotseling “Mooi,” en wees naar mijn schoenen. Ik was helemaal verguld. Ik voelde me de hele dag, het hele feest, een van de belles van het bal, ook al moest ik mijn best doen om niet voorover het trapgat in te vallen onderweg naar het toilet.

Dus, vooruit: hakken zijn leuk, en ik ga ze vaker dragen. Maar vergeet het stuk ook niet over dat hangen aan de arm van Oosterse Prins: wie het leuk vindt om mij in hakken te zien lopen wordt bij deze verzocht af en toe een arm uit te steken, aan het eind van de avond of als ik een trap af moet.***

*~*~*

*waar gebeurd verhaal helaas.
**ik was bezorgd over het voetrollade-syndroom, dat een sexy paar sandalen verandert in een visueel zeer onappetijtelijke voetbondage.
***Of me wandelschoenen te lenen zoals een meer praktische vriendin van me deed, waarvoor dank.

Ik heb het nu meerdere malen meegemaakt dat ik op feestjes met kinky mensen werd geslagen op een moment dat het niet gewenst en niet gepast was. Noem me een zeur, zeg dat ik overdrijf, maar bij Jupiter: ik heb er de pest aan om geslagen te worden, of zelfs maar als sub behandeld, door mensen die verder geen sm-relatie met me hebben.