Exit

Spring naar reacties

(Opgepast: anders dan normaal is dit een vrij persoonlijk, emotioneel stukje waar niet veel aan te lachen valt.)

Ik spreek geen van mijn exen eigenlijk nog. Van de mensen met wie ik weleens vriendschappelijk heb gespeeld of seks heb gehad, heb ik als ik me goed herinner met maar twee nog echt contact. De anderen vervagen, verdwijnen, zelfs na een relatie van langere tijd.
Je wil ergens elkaar wel blijven zien. Hey, het was leuk, toch? Zeker met mensen met wie je geen ruzie hebt gehad, zou je denken dat je elkaar kon blijven zien. Maar het gebeurt niet. Misschien was in sommige gevallen de seks echt het laatste wat me met hen bond. Treurig, eigenlijk. Stiekem wel prettig, in andere gevallen.
Ik ben niet echt single nu, en niet echt bezet. Ik kan flirten zoveel ik wil, maar ik zal elke keer een nieuwe flirt afwegen tegen mijn lieve Bibliothecaris. Maar met het flirten gaat het niet geweldig. Eigenlijk ben ik nooit een groot verleidster geweest, en vaak genoeg een dom schaap met behoefte aan erkenning. Precies hetgene dat me al eerder in de problemen heeft gebracht. Dat was voor mij een big deal: ik gaf een van mijn belangrijkste seksuele principes op: ‘Ik heb seks met vrienden.’ Mensen die het goed met me voor hebben.
Maar de vriendschap bekoelt meestal post-coïtaal, en het baart me zorgen. Ben ik te naïef*? Waarom kan ik wel seks krijgen, maar niemand die blijft, laat staan iemand die bij me blijft, lekkere seks met me heeft EN zich gezellig met de feestdagen durft te laten plagen door mijn familie?

Ik ben nog lang geen dertig. Ik zou nog niet in zak en as moeten zitten over of ik wel of niet ooit een man aan de haak ga slaan. Maar dat baart me ook niet de meeste zorgen eigenlijk. Wat me bang maakt, is dat ik mijn vriendschap, aandacht, liefde en fysieke attenties geef aan mensen die ik als vrienden beschouw…

Tot ik ze nooit meer zie.

*~*~*

* Ik heb moeite gedaan om die ï te copy-pasten dus gebruiken zal ik hem!

2 Reacties

Opgeslagen onder Uncategorized