Elke maand kijk ik terug op de vorige en denk, wat was ik DOM een maand geleden! Elk jaar bekijk ik mijn fouten van het vorige en schaam me een beetje. Vorig jaar rond deze tijd, ongeveer op 14 maart, kwam ik bij Samarium terecht. Na een tijd van halfslachtig experimenteren met BDSM was ik vrij, vrij! Ik mocht doen wat ik wilde, het gevaar opzoeken, en mezelf impopulair maken bij een hele nieuwe groep mensen (grapje).
Het was geheel nieuw, een echte kinkster te zijn. Ik wilde weinig liever dan het erover hebben, het een onderdeel van mijn leven maken. Het was lente, en ik heb al eerder geschreven wat dat doet met mijn hoofd: het wordt er niet verstandiger op.
In die periode heb ik een paar enorm stomme dingen gedaan, gelukkig met niet enorm grote consequenties, maar toch. Ik wilde enorm graag ‘uit de kast komen’ naar mijn gewone vrienden, bijvoorbeeld. Dus, besprak ik sm en mijn persoonlijke kinky leven misschien te enthousiast met mensen die er geen behoefte aan hadden.
Ik maakte er soms een aankondiging van, soms vertelde ik het tussen neus en lippen door, en soms ging het bijna per ongeluk. Het was me niet te doen om de shock-waarde, of om ze te bekeren. Ik wilde meestal vooral uitleggen waar al die leuke nieuwe vrienden opeens vandaan kwamen. Soms, omdat ik mijn ‘normale’ seksleven ook met die vrienden besprak, en me nauwelijks realiseerde dat dit ze misschien zou shockeren.
Ik vertelde het behalve aan vrienden ook aan mijn therapeut en artsen die ik bezocht, voor het geval het belangrijk was; ik heb het mijn tandarts voornamelijk niet verteld omdat ik met mijn mond open lag.*
Soms ging het goed. Een van mijn vanille vriendinnen nam het goed op, was geïnteresseerd om te horen over wat er speelde in mijn leven en vond het mijn zaak wat voor rarigheid ik uithaalde; ze vond het vooral grappig. Bij een andere vriendin trad een miscommunicatie op waardoor ze weken zich afvroeg waar ik toch gebleven was, terwijl ik gewoon lol aan het trappen was met kinky lui. En een derde vriendin, die ik het al eens eerder dacht verteld te hebben, vond het maar niks… en vertelde het door aan mensen die me nauwelijks kenden, maar net goed genoeg.**
Had ik eerst moeite het stil te houden, later wou ik af en toe dat ik mijn mond gehouden had. Het heeft nadelen als je bekend komt te staan als ‘die ene die aan sm doet en het iedereen vertelt’, omdat soms mensen aannemen dat je er dus geen bezwaar tegen hebt als het doorverteld wordt.
Ondertussen ben ik een beetje minder opgewonden over mijn nieuwe spannende leven. Ik zit niet meer zo vaak mogelijk op de Samarium-chat (hoewel ik nog regelmatig kom, wees niet bang) en lees het forum zelden nog; alles lijkt al eens besproken. Achteraf had ik misschien mijn mond moeten houden, maar ja… achteraf weet je altijd beter.
*~*~*
*”Hihi, wisht u dazze zo wi’je oo gewruiken bij esh-em?” (Wist u dat ze zo’n bitje ook gebruiken bij sm?)
**ik moet erbij zeggen dat de manier waarop ik met mijn nieuw-gevonden hobby omging niet de juiste was; ik heb nooit beweerd dat ik perfect ben.
