Op het eerste gezicht zou je denken dat een van de eerste dingen die een dominante vrouw zou willen, een huishoudslaaf zou zijn. Iemand die voor je afwast en schoonmaakt en ondertussen een lekker bad voor je heeft klaargemaakt om in te relaxen. Een knappe man die naakt eten voor je serveert en een televisiegids heeft samengesteld met dingen die je waarschijnlijk vanavond op televisie wil zien.
Het lijkt me vreselijk.
Ik heb een relatie gehad met iemand die veel voor me deed. Hij kookte voor me. Hij maakte schoon, ik zat elk weekend bij hem thuis. Hij zette thee voor me, hij deed mijn was als die in de mand lag. Hij bakte popcorn voor me, nam dingen uit de winkel voor me mee als ik erom vroeg. Natuurlijk deed ik dat soort dingen ook voor hem, maar het punt is: al die aardige dingen die hij voor me deed maakten me niet gelukkig.
De thee en de popcorn die hij voor me maakte terwijl ik achter de computer zat namen niet weg dat ik me eenzaam voelde. Zodra hij klaar was met hetgeen ik hem had gevraagd voor me te doen, ging hij terug naar zijn eigen computer.
Een huishouden dat voor je gedaan wordt en verwennerijen alleen maken je niet gelukkig.
Bovendien ben ik erachter gekomen dat hoewel hij veel lieve dingen voor me deed, ik niet automatisch tevreden was over de manier waarop het gebeurde. Als hij een was had gedaan, stonk het vaak een beetje naar natte hond. Dat geurtje dat je krijgt als was niet goed opgedroogd is. Ik vond dus dat hij de was niet echt goed deed, ook al kreeg ik altijd keurig mijn ondergoed opgevouwen op een stapeltje aangeleverd.
Hij kookte voor me zoals hij voor zichzelf kookte: een groot stuk vlees, rijst en aardappelen en een klein plukje diepvriesgroenten. Toen hij broccoli voor me klaarmaakte, had ik hem verteld dat hij de stelen moest schillen. Dit ging natuurlijk mis en leidde tot een mokkende Nichi met taaie broccoli-stengels op haar bord.
En nu ik weer full-time alleen woon, in een rommelig en vrij klein appartement, krijg ik er de kriebels van als ik bedenk dat er iemand bezig zou zijn om aan mijn spullen te zitten. Iemand die terwijl ik in de kamer ben bezig is te proberen om mijn rotzooi heen te stofzuigen, iemand die telkens zou vragen “wat is dit? Waar moet ik het opruimen?”
Iemand die mijn wc wil schoonpoetsen met een tandenborstel, terwijl ik me vertwijfeld afvraag waarom hij dat niet in vredesnaam wat efficiënter doet. Iemand die bij het boodschappen doen precies het verkeerde haalt, iemand die bij het koken niet weet met wat voor dieet-eisen hij rekening moet houden of veel erger, die nog moet leren koken. Iemand die niet weet hoe mijn keukenkastjes ingedeeld zijn.
Hoe slecht ik ook ben in huishouden, ik zou er nog veel slechter in zijn het geduld op te brengen iemand uit te leggen exact hoe ik het wil. Iemand die voor me zou stofzuigen zou geweldig zijn voor mijn allergieën, maar ik weet niet hoe goed het zou zijn voor mijn zenuwen.
Mhhh,…
Een huishoud slaaf,…
Stel dat het iemand is die ook nog eens begaan is met, jou, van wie je echt houd en wie ook van jou houd, en gewoon knus met je kan zijn,…
Een huisman dus
Dan moet het toch geen probleem zijn, ik denk dat het meer is dat jij dingen op bepaalde manieren moet hebben, te precies,… mierenneukerig?
Dat terwijl het nooit exact gaan kan zoals je het wilt,… lijkt me.
Wat word dat dan als je straks met iemand samen woont, en die maakt het eten?
Ben je dan bereid hem alles te laten zoals jij wilt dat hij het doet,… of mag het ook deels andersom? Dat jij dingen doet volgens je partners methode?
Of is het meteen hel in de keuken / achter de tv?
Of ben ik nu WAAAY off track?
Je bent een stukje off-track. Het gaat er meer om dat een huishoudslaaf hebben niet zo makkelijk is als het lijkt.
Iemand die het beste met me voorheeft kan nog steeds mijn wasgoed verzieken en me dingen te eten geven die niet goed voor me zijn. Mijn ex had het beste met me voor, en kookte niet slecht, alleen niet altijd gezond voor mij; soms stonk mijn was vreselijk als het te lang niet goed gedroogd was. Natuurlijk heb ik hem geprobeerd uit te leggen waarom wat hij me te eten gaf niet goed voor me was en dat ik het vervelend vond dat mijn kleren vies roken.
Maar hij had een baan, en waarschijnlijk geen tijd om zelf eens uit te vissen wat dan te koken of hoe de was te doen; bovendien was hij nog weleens eigenwijs en luisterde niet naar me, of vond wat ik zei kritiek. Hoewel ik van een slaaf zou verwachten dat hij dat soort instructies zou opvolgen of dingen zelf zou uitzoeken, zou hij zeker in het begin gewoon instructies nodig hebben. Wat voor mij een slechte maaltijd was was voor mijn ex een goede. De keldergeur die ik aan mijn truien rook, daar merkte hij niks van. Maar anderen wel. Dus ik stonk.
Ik ben niet mierenneukerig over hoe iemand bij zichzelf thuis stofzuigt, of het huishouden doet in een nieuw, gedeeld huis. Als iemand echter hierheen zou komen om mijn huishouden te doen, zou ik waarschijnlijk niet comfortabel zitten. Mijn huisje is een heiligdommetje. Mijn spulletjes. Mijn rommel. Maar ook mijn geheimpjes. Mijn privé-leven. Die wil ik niet automatisch met iemand delen, zeker niet als hij alleen even zijn schoonmaak-kink zou komen uitleven. En zelfs aan iemand met wie ik een langdurige relatie heb wil ik misschien niet alles laten zien of vertellen.
In een volkomen nieuw, gedeeld huishouden waar ik niet het idee heb dat iemand komt inbreken in mijn privacy is dat misschien anders.
hmmm,
ja er valt bij deze beleving een hoop te voelen: áls een slaaf alleen maar gehoorzaamt in plaats van proberen te ‘DIENEN’ – dus Háár ter wille te zijn – dan staat ZIJ niet voorop maar eigenlijk de slaaf die een soort rolletje speelt in een slecht geregisseerd toneelstuk.
Dienen is van een compleet andere orde dan stomweg gehoorzamen, daarbij gaat het er om degene die je aanbidt en dient dat stukje in het leven te bieden wat het haar leven veraangenaamt. Als zijn handelingen dat niet deden dan was het zinloos of zelfs in tegenspraak met de bedoeling.
En idd soms zit het ‘dienen’ niet in grote (maar slecht uitgevoerde) daden maar in kleine dingen zoals dat hij laat weten, merken en voelen dat hij er voor HÁÁR IS! En dát hoeft niet altijd knielend te zijn, soms is een paladijn/troostende schouder en welwillend oor belangrijker dan de tijd vinden om de was op je eigen manier te doen!
Martie’sPirate
owner of ‘MyLadyK’s – official translator of Lady Misato’s website in Dutch
Pingback: 2010 in review | Tickled Kink!