De Prik, part deux

(Om dit stukje beter te begrijpen, leze men het beste eerst deel 1)

Ik kwam thuis, en het was allemaal gebeurd. Ik was afgestudeerd, ik had mijn feestje gehad, en ik had getekend voor een baan. Ik was student-af. Het was vrijdagavond, ik had niks te doen, niks te plannen of te regelen. En ik was rusteloos.

Ik stapte op de tram. Ik was in januari ook op de tram gestapt, toen vol goede moed, maar toch ook met een gevoel dat ik nu weer had: wist ik het zeker? Niet dat het veel zou uitmaken als dat niet het geval was. Een piercing ‘daar’ zou toch snel weer dichtgroeien, met nauwelijks een litteken.

De zaak was druk. Natuurlijk. Het was vrijdagavond, drie kwartier voor sluitingstijd.

“Hallo, waar komt u voor?”

“Een horizontale clithood piercing.”

Het was er eigenlijk uit voor ik er erg in had. “Een horizontale?” De vrouw achter de toonbank klonk verbaasd. Ik weet niet of een verticale populairder is, maar het is zogenaamd wel stimulerender. Ik heb geen tekort aan stimulatie; ik wilde eigenlijk vooral decoratie.

Ik probeerde uit te leggen hoe het de vorige keer was misgelopen met een buisje dat slecht onder mijn velletje paste, maar kreeg enkel voor elkaar dat deze mevrouw dacht dat ik getikt was en niet wist waar ik aan begon. Gelukkig was de blonde pierce-dame van de vorige keer er; zij zou me deze keer piercen. Nadat het misverstand was opgehelderd over wat ik nou eigenlijk bedoelde met ‘het buisje voelde raar en ik was bang dat het staafje dat ook zou doen’, bleek ik maar een wachtende voor me te hebben. Slik.

Daar gingen we dan. Ik heb denk ik de piercer minstens vier keer uitgelegd dat ik een bangerik was. “Als je echt zo bang was, was je niet teruggekomen,” lachte ze. Ik moest weer in de stoel, op het groene plastic kleedje, zo ver mogelijk op het randje. Er werd met een vakkundig oog naar mijn ‘persoonlijke bezittingen’ gekeken, er werd een lampje achter gehouden om te controleren op bloedvaten, er werd nog eens getekend, en nog eens gekeken.

Ik zweette inmiddels peentjes. Ze zou een naald door me heen prikken mikkend op twee kruisjes aan weerszijden van een gevoelig deel van mijn kruis. Daar gingen we. Mijn vel werd omhoog gehouden met een tang terwijl de naald door mijn vel gleed. De pijn was flink gemeen. Ik heb weleens verteld, ik ben geen goede masochist, dit had een handig moment geweest om er wel een te zijn.

Na de naald volgde het sieraadje, een titanium ringetje met een balletje erop. De piercer depte het schoon. “Het zal wel even blijven bloeden. Je krijgt een inlegkruisje mee.” Fijn. Helse pijn, geen stopwoord, maar wel een gratis inlegkruisje.

Na een paar minuten voelde ik me weer een beetje mens. De echte pijn was snel voorbij, maar het bleef wel erg gevoelig. Ik kwam van de tafel, weer met dat plastic kleedje aan mijn kont. Ik stuntelde wat om mijn kleren aan te krijgen en wandelde ietwat wijdbeens naar de kassa.

Met een stempel op mijn nieuwe klantenkaart en de instructie over drie a vier weken terug te komen, wandelde ik de deur uit. Ik had iets gedaan dat elke meerderjarige met geld teveel en een gevoel voor zich in de nesten te werken had kunnen doen, en er zaten nu twee overbodige extra gaten in mijn lijf. En ik ben er trots op.

Sukkel die ik ben.

Uitglijer

Lieve mensen van Durex,

Wilt u alstublieft voortaan minder vlekkend glijmiddel gebruiken op uw condooms? Dat we een reuzenmegavoordeeldoos hebben gekocht van de meest standaard uitvoering is een aanwijzing dat we het niet zo breed hebben, leven van liefde enzo. OK, OK, dat van dat geld valt op zich wel mee, maar zeg nou zelf: zou u in mijn plaats aan de stomer willen uitleggen wat dat voor vlek op de achterkant van uw blouse is?

Want ik heb gisteren zelf geprobeerd een vlek te verwijderen nadat deze fijn zo’n 24 uur had gehad om lekker in te trekken, omdat ik bij iemand anders thuis zat en geen gelegenheid had om de was even te doen. Ik moet u nageven, dat spul zal vast niet snel opdrogen: tegen ongeveer een uur in oxi-wasmiddel geweekt worden was de vlek met gemak bestand. Nu, na het inspuiten van de vlek met een sterk vlekkenmiddel (http://www.treffer.nl/) is de vlek bijna weg… maar nog steeds ben ik niet zeker of ik deze blouse nog zal kunnen dragen in net gezelschap. Ik loop toch een beetje met het merkteken van mijn zonde op mijn kleding, he?

Als je verwikkeld bent in de passie van het liefdesspel* vergt het aanbrengen van het condoom al wat concentratie die je normaal ergens anders aan zou willen besteden. Derhalve belanden de papiertjes van de condooms soms wat achteloos op de plek waar iets ervoor achteloos de kleren van de deelnemers beland zijn. Als uw condooms inderdaad niet tegen glijmiddel op oliebasis kunnen, vraag ik me toch heel sterk af: wat zit er dan in uw glijmiddel dat het zulke vetvlekken geeft?**

Ik gebruik uw condooms al jaren om ervoor te zorgen dat ik niet besmet raak met het een of ander. Mijn kleren zou ik het liefst ook smetteloos houden, al ben ik een vies, vies meisje. Is er geen glijmiddel te bedenken waarvan eventuele vlekken zich in elk geval laten temmen door aardse schoonmaakproducten?

Met vriendelijke groet, Nichi.

*~*~*

* ik hoef toch niet uit te leggen wat ik bedoel?

**siliconenolie, gok ik.

Luchtkastelen

en nadeel van on line naar liefdes- of spelpartners zoeken is dat het je de mogelijkheid biedt specifiek te zijn. Soms erg specifiek. Toen ik mijn eerste (wederzijdse) liefde ontmoette* dacht ik dat ik viel op lange mannen met donkere ogen en donker haar. Degene die ik trof was kort, blond en had een buikje. Hij ging gekleed in een wit gewaad en had een opplak-ribbel-neusje.** We bleven meer dan twee jaar bij elkaar.***

Ik begrijp dat iemand eisen stelt aan een toekomstige partner, spel- danwel liefdes-. Ik zou in mijn huidige leven niet snel iemand daten zoals dat eerste vriendje****, ook al pakte dat op zich goed uit. Mijn eisenpakket heeft echter een duidelijke uitsparing: voor veel van de dingen die ik vraag, geldt een “tenzij je erg leuk bent” clausule.

Natuurlijk zou ik graag een lange, athletische, verzorgde, talentvolle man met een diepe stem willen strikken, lief maar ondeugend, kinky en zelfverzekerd, onafhankelijk maar aanhankelijk. Maar ik besef ook dat ik zelf een mollig, onhandig klein meisje ben dat regelmatig vergeet naar de kapper te gaan, en met een garderobe die vooral bestaat uit spijkerbroeken en bloesjes: niet een vrouw die de mannenbladen zal halen of de modewereld zal veroveren.

Dus, het bovenstaande is geen eisenlijst. Het is een wensenlijst. En wensen komen zelden volledig uit. Bij mijn laatste ex zat ik er al behoorlijk dichtbij. Het was geen garantie voor eeuwigdurend geluk, zo bleek.

Wat soms op collarme.com bijvoorbeeld voorbijkomt, is wel heel specifiek. Ik voldoe nooit aan dat soort eisenlijstjes; misschien is dit skepticisme van mij alleen maar jaloezie? Toch vraag ik me af hoeveel reacties de man krijgt die zelf kalend is en een buikje heeft, maar een Barbie zoekt: een knappe vrouw, altijd opgemaakt, uitgebreide, zeer vrouwelijke garderobe en de talenten van een huisvrouw en klusser, tot aan die van een astronaut of neurochirurg. Vrouwelijke dominanten zijn overigens niet noodzakelijk beter.

De ‘klik’ van iemand tegenkomen in een ongedwongen sfeer is er helemaal af. Willen we in een tijd waar alles via het internet te bestellen valt, gecustomized en met shipping bij de prijs inbegrepen, misschien weleens te duidelijk zijn over onze eisen?

Op zich heeft het internet deze houding niet veroorzaakt. Al voor het internet echt een grote vlucht nam begonnen er rapporten op te duiken dat men zeker op de dating-markt kieskeuriger werd. Maar helpt deze houding? Vindt men echt een partner die beter past als men een compleet plaatje voor ogen heeft van de dingen die deze partner moet of mag hebben? Van vereiste eigenschappen tot aan getolereerde tekortkomingen?

Is het winkelen met een catalogus in de hand… of jagen op luchtkastelen?

PS: ik ben vast enorm hypocriet en spreek mezelf in dit weblog wel ergens tegen. Sorry. Ik ben maar een mens.

*~*~*

*Op mijn eerste Star Trek conventie… er zijn geen grenzen aan mijn smakeloosheid.

**Liefde is blind, en voelt niet aan ribbel-neusjes.

***Ach komop, ik was 17 toen het aanging en ietsje wanhopig, heb een beetje begrip :p

****Hoewel hij een duidelijke indruk op mijn liefdesleven zou achterlaten voor de jaren die volgden: bijna alle mannen met wie ik in mijn leven naar bed ben geweest hadden ‘iets’ met computers.

Fetish

Mijn normale manier* om een outfit voor de Showboat samen te stellen noem ik de ‘arme-studenten-manier’: ik combineer een tot fetish omgebouwd kledingstuk dat ik nog heb liggen met iets nieuws of geleends, gooi er rare schoenen onder en hoop dat het wordt goedgekeurd. Er komt een hoop improvsatie en creativiteit bij kijken, en ergens is het wel leuk.

Deze keer wilde ik eigenlijk op dezelfde manier te werk gaan: ik had nog een tot hotpants verknipte spijkerbroek, rare laarzen, en wilde eigenlijk alleen nog sporen, een hoed en een geil topje voor mijn cowgirl-outfit. Ik had leuke topjes gezien op kinky4all.nl , waarvan de showroom niet ver van mijn huis is.

Zodra ik de showroom binnen was en vertelde wat ik zocht, keek de dame die me hielp me aan. Ze pakte de topjes waar ik om vroeg, maar zei direct dat ze iets anders voor me in gedachten had. Moest het zwart zijn?

“Niet echt, ik vind een minder gebruikelijke kleur ook mooi… paars of wit bijvoorbeeld.”

Met een glimlach hield ze een paars leren korset omhoog, en had er direct een bijpassend rokje bij. Ik kon moeilijk protesteren, want zodra ik het aan had, bleek het korset als gegoten te zitten en de rok wonderbaarlijk goed te staan.**

Om een lang verhaal kort te maken, na dat korset en die rok waren de topjes die ik van plan was te proberen een ramp, en een ander korset zat niet lekker. Mijn outfit stond vast, en het was een hit (al zeg ik het zelf).

Ik begin langzaam op te warmen voor fetishkleding. Met korsetten heb ik al een tijdje iets; ik vind ze mooi, ze zitten lekker, ze staan me goed. Ik heb tieten en een taille; als mijn buik wordt gladgestreken komen die beter uit. En stiekem, stiekem vind ik leer een van de mooiste materialen die er zijn. Het is wild en dierlijk, barbaars. Het is blote huid die je ongegeneerd mag laten zien. Het ruikt nog een beetje naar beest.

Ik verander een klein beetje in een stadskrijger als ik het draag. Een fetishkrijger in korset.

Dat ik een klein opdondertje blijf, maar dan in een, in een lagelonenland gefabriceerde, stoere outfit, mag de pret niet drukken. In paars leer en mijn ongemakkelijke schoenen in zwart-wit*** ben ik onoverwinnelijk… zelfs als ik mezelf op de dansvloer voor gek aan het zetten ben.

*~*~*

*Nou ja, normaal… ik ben twee keer geweest en moest daarna één keer op het laatste moment afzeggen nadat ik al een outfit had samengesteld.

**Ik ben geen rokkentype. Laten we het erop houden dat ik me niet in rokken in het openbaar vertoon, alleen op fetishfeesten.

***Probeer jij maar eens bijpassende paarse laarzen te vinden binnen een dag.

Een spelletje met plaatjes van een sexy vrouw!

Voorlopig zit ik tot over mijn oren in het werk. Om toch iedereen die dit leest gezellig bezig te houden (en misschien zelf nog even te kunnen lachen) doe ik vandaag iets heel stouts: ik heb een plaatje gejat. OK, het was een advertentie voor een website, ergens op collarme.com, en ik ben vergeten te onthouden voor welke site het was, dus als ik jouw plaatje heb gestolen: sorry.

Nou vielen me aan deze afbeelding een paar dingen op: er klopt iets niet. Ik ga ervan uit dat u, beste lezertjes, ook nog wel wat dingen kan vinden die er niet aan kloppen.

En als je daarmee klaar bent, hebben we nog een spelletje:

Zoek de verschillen!

Er zijn er uh, ongeveer vijf.

Privé

Chatters die gelijk privé willen met iemand met een vrouwelijk klinkende nickname, daar moet je voor uitkijken. Ik weet het wel. Ze zijn meestal uit op cyberen, ze willen dat je ze opbelt of ontmoet. Dat zeggen ze niet in de room… ze kijken wel uit.

Ik weet het, maar ik trap erin. Ik kan hem van tevoren zeggen dat ik niet ga cyberen, dat ik niet zijn meesteres word (dominante mannen doen dit minder dan onderdanige lijkt het). Maar het is heeeeel dringend dat hij mij, een vreemde, privé mag spreken. Want hij schaamt zich. Voor de rest van de room vol SM’ers.

De vraag? “Kunt u mij met andere dominante vrouwen in contact brengen?” Nee kerel, dat moet je zelf doen. Vervolgens volgt er verbaal geworstel van heb ik jou daar: nee, dit kon ECHT niet in de room, de vraag waar je dominante vrouwen kunt ontmoeten. Nee, dit is ECHT geen trucje of smoesje om toch hun zin te krijgen. Bel me… ik ben eerlijk waar op zoek naar informatie, en het is zo moeilijk. Bel me… of ik maak mezelf van kant. Bel me, en straf me voor dit gedrag.

Ik ben naïef. Ik ben dom en hardleers. Ik val ervoor, en hoop elke keer ondanks mijn skepsis dat dit een eerlijke vraag om hulp is. Voor ik het weet zit ik echter iemand die me heeft verteld dat hij vernederd wil worden uit te foeteren. Zijn zin te geven. Ik ben razend, en daar geniet hij van. Ik zou er niet op in moeten gaan, maar ik hoop, tegen beter weten in, altijd dat het uiteindelijk goed komt, dat hij me zal begrijpen als ik zeg, dat de beste manier om een goede indruk te maken is om mee te kletsen in de chat.

Ik heb mensen die ik aardig vond in de chat vaak genoeg in het echt ontmoet. Ik heb ermee gespeeld. Ik ben niet zo’n moeilijk mens. Maar daar heeft dit soort chatter geen geduld voor. Hij wil niet eens ontmoeten. Hij wil dat je hem NU opbelt… of hem nu op zijn donder geeft omdat hij voorstelt dat je hem opbelt.

Ondertussen is hij natuurlijk heel zielig. Het is allemaal zijn schuld. Het is zo moeilijk. Niemand begrijpt hem, anders zouden ze hem niet naar de algemene room sturen. Dan zouden ze hem niet zeggen dat hij voor dates op datingsites moet kijken, zoals collarme.com of bdsmzaken.nl. Niemand begrijpt zijn onderdanigheid als hij op allerlei manieren, van smeken tot mopperen tot zichzelf als een zielepoot presenteren, een dominante vrouw wil dwingen hem zijn zin te geven.

Ik geef toe dat er een tekort lijkt te bestaan aan vrouwelijke dominanten die een plaatsje hebben voor heteroseksuele mannelijke onderdanigen. Ik hoop werkelijk dat uiteindelijk iedereen een dekseltje voor zijn potje vindt. Ik ben alleen geen tupperware: ik pas niet automatisch bij iedereen omdat ik nou eenmaal een deksel ben, van een bepaalde leeftijd, met een bepaald geslacht, van een bepaalde geaardheid (kinky switch).

Ik besluit dat het tijd is voor een ander soort BDSM-spel en negeer de dwingeland een tijdje; het duurt niet lang voor hij zijn safeword gebruikt: “/exit”

De pijn van de beul

Toen Whipping Boy en ik laatst een feestje (dit feestje dus) verlieten, waar hij behoorlijk stevig was aangepakt door twee dierbare collega-pestkoppen terwijl ik van het uitzicht genoot, maakte hij een opmerking over zijn verwondingen.

Ik kromp een beetje ineen.

Net zoals ik een beetje ineenkromp toen hij eerder vertelde dat de littekens van de nagels van een meisje, die mee had gedaan met een van de eerste echte spellen waar wij beiden bij betrokken waren, nog steeds in zijn vel stonden. Of toen ik de striemen bekeek die ik had achtergelaten met een cane toen ik me een keer echt kwaad had gemaakt.

Ik ben namelijk een beetje een watje, en tamelijk gevoelig voor de emoties en pijn van anderen. Ik heb momenten, als ik een beetje labiel ben, dat ik huilende emoticons nauwelijks kan verdragen. Het aardige toeval wil dat ik steeds meer mijn draai vind als dominant en even minder behoefte heb aan subben, behalve bij bepaalde mensen… maar het sadisme in me wordt nog altijd getemperd door een grote mate van inlevingsvermogen. Te groot.

Ik ben voor dat soort gevoelens van medelijden, schaamte en spijt gevoeliger als ik niet helemaal in orde ben. Ik wil mezelf kunnen uitleven aan de ene kant, zo egoïstisch en gemeen zijn als ik wil. Maar na de zonde, soms tijdens, komt er een knoop in mijn maag en voel ik me opeens een klein vals zondaartje.

Een van de Mooie Rooien vindt dat ik me druk maak om niks. Volgens hem is het niet gemeen om een masochist te slaan; je slaat ze juist omdat je ze leuk vindt, en om ze een plezier te doen. Ik weet het; Whipping Boy houdt van de cane en vráágt er soms zelf om. Toen ik me kwaad had gemaakt, kwam dat omdat hij steeds achterom keek met een vragende blik of dat niet harder kon.

Maar als sub ben ik beslist geen maso of macho. Ik ben liever gewoon braaf. Omdat ik weet dat ik zelf een pijngrens van niks heb (kijk me gemeen aan en ik piep al), ben ik soms gevoelig voor tekenen van pijn in degenen met wie ik speel. Meestal durf ik wel te meppen… maar nog steeds duikt soms dat stemmetje in mijn hoofd op dat zeurt of ik wel weet hoeveel pijn dat doet.

“Doet het nog erg zeer?” vraag ik Whipping Boy na het feestje.

“Het voelt… raar.” Hij glimlacht.

“Het spijt me, had ik moeten ingrijpen?”

“Nee joh. Doe niet zo gek.”

Ik krijg een knuffel van hem. Ik weet waarom ik soms moeite heb hem pijn te doen: hij is zo lief.

Wachten

Het is altijd warm in ziekenhuizen. Zesde etage, infectieziekten. Koffie, thee en water staan op een tafeltje, er liggen tijdschriften. De dames achter de balie zijn opgewekt en vriendelijk.

De eerste keer dat ik hier kwam, was twee weken na mijn fout. Ik had niet verwacht dat iemand bezwaar zou maken tegen een condoom. Sukkel, sukkel die ik ben. Ik hoefde niet lang te wachten op mijn beurt. Ik had een mooi slipje aangetrokken; zelfs voor een vrouwelijke verpleegkundige wilde ik er wel een beetje goed uitzien. Bovendien ben ik potentieel vernederende situaties graag voor met killer onderbroekjes.

Het viel mee. Binnen een paar minuten was de boel uitgeborsteld met twee wattenstaafjes en was ik onderweg voor mijn prikken. Een paar mililiter bloed later mocht ik naar huis, om te wachten.

Een week later kwam voorlopige uitstel van executie: niks gevonden. Maar de rottigste ziektes doen er het langst over om hun aanwezigheid kenbaar te maken; ik zou twee maanden later terugkomen. Het hoger beroep was nog niet gewonnen.

Opeens begon ik me echt zorgen te maken. Ik moest weer wat bloed inleveren; de verpleegsters van de prikafdeling hadden een routineuze dag terwijl ik peentjes zweette bij het idee wat de uitslag zou kunnen zijn. Ik moest deze keer twee weken wachten op de uitslag, en werd met de week zenuwachtiger.

“Men probeert het weleens te laten lijken alsof van elk slippertje je kruis zal wegrotten, maar dat is overdreven hoor.” Het beurde me nog steeds niet op.

Het is altijd warm in ziekenhuizen. Hoewel het is om de zieken niet nog erger kou te laten vatten, doet het me voelen alsof ik al koorts heb. Misschien is niet de temperatuur de reden dat ik me koortsig voel. Ik slik. Ik probeer mezelf opgewekt te houden; ik, Nichi, ben opgewekt… want als ik dat niet ben, gaat het geheid mis.*

Een dokter vraagt of ik zijn patiënt ben, maar ik herken hem niet; de dokter die ik moet hebben was toch die wat oudere man die me de eerste keer mijn uitslag gaf? Een andere dokter, een die me bekender voorkomt, komt me halen.

De wandeling door de gang lijkt lang maar is het niet. We komen een spreekkamer binnen, hij gaat zitten en bekijkt het document. Er flitst door mijn hoofd dat het vast ernstig is als hij zoveel tijd neemt.

“Alles negatief, geen hepatitis, syfilis of HIV. Mooi. Had je verder nog vragen?”

Ik ben een beetje verbijsterd. DIT is alles waar ik me weken over heb zorgen gemaakt?

“Uh, nee, ik heb geen vragen als ik gezond ben.”

“OK, prima.”

Met een handdruk is mijn vonnis geveld. Vrijspraak zonder ophef. En ik hoefde niet eens het lot om te kopen door een extra mooi slipje aan te doen!

*~*~*

*Als ik niet opgewekt ben, word ik onzeker. Dat is precies wat me überhaupt in deze situatie verzeild heeft doen raken.

Een feest voor gewone mensen

“Oh, en heb het maar liever niet over bdsm, er zijn mensen bij die er even beter niks van kunnen horen.”

Ik ben uitgenodigd op de verjaardag van één van de leukste viespeuken die ik ken. Mijn eigen verjaardag van 2007 had ik geprobeerd te plannen op zo’n manier dat er een bdsm- en een ‘vanille’-feestje waren, wat niet geheel soepel verliep. Op dit feest is een aantal kinksters aanwezig, maar het is beter dat we het even niet over SM hebben. SM is namelijk raar en eng.

De dag erop is er een jongerenfeest van Samarium. Het was al een hele tijd het gesprek van de dag, en veel vaste gasten van de site en het forum zijn van plan te gaan. Een nieuw gezicht in de chatroom meldt, dat hij ergens wel wil langskomen, maar het eng vindt. Waarom kan hij niet uitleggen… is het misschien dat SM raar is, en dus SM’ers ook? Zelfs als je zelf een kinkster bent?

Ik was zelf ook zenuwachtig op mijn eerste echte speelfeest. Ik ging naar BarX en kende gelukkig iemand die meekwam. Wat me de kriebels gaf, weet ik eigenlijk niet meer. Ik denk dat half het het idee was, dat door naar dit feest te gaan, ik definitief niet normaal meer was. Ik zou naar een feest gaan met enge mensen die kickten op pijn, vernedering, vrijheidsberoving. Ik zou zelf een eng mens zijn.

Maar rondkijkend op het jongerenfeest van afgelopen zondag zag ik enkel vrij normale jongeren, stoeiend, kletsend, met een colaatje aan de bar. Het enige abnormale was het feit dat de verlichting van de Sameplace (de plek waar de feesten gehouden worden) rood was. En dat je af en toe het geluid hoorde van klappen of pijnlijke kreten. Maar verder was het een feestje met mensen tussen de 18 en 30 die knuffelhoopjes bouwden op de banken en speelden met glowsticks. Niet geheel normaal misschien, maar ook niet bedreigend.

Op een feest als het JF is spelen niet verplicht. Wat misschien enger is dan het idee dat je plotseling over een bok gesleept wordt voor de spanking van je leven (dat is enkel weggelegd voor bepaalde bofkonten ), is het idee dat je contact moet leggen met een groep nieuwe mensen, die ook nog eens rondlopen met vervaarlijk uitziend speelgoed of in kleding die je niet gewend bent.

Op de vanille-verjaardag gaat het de hele avond niet over bdsm. We gedragen ons allemaal keurig en bepaalde anekdotes worden gekuisd opgediend.

Op het bdsm-feest gaat het niet de hele avond over bdsm. We gedragen ons allemaal keurig, spelen eens een keer, en kruipen daarna weer op de bank voor knuffels of naar de bar voor wat te drinken. Er valt geen onvertogen woord; voor vieze engerds zijn we best beschaafd.

Dus wees niet bang als je voor het eerst naar een kinky feestje gaat. Als het niet bevalt kan niemand je tegenhouden om weg te gaan. Tenzij de sleuteltjes van de boeien kwijt blijken te zijn.

Goed voor je conditie

Vanmorgen heb ik een van de meest masochistische ervaringen in mijn leven gehad. Mijn billen doen er nu NOG zeer van, en als ik de verhalen mag geloven is het morgen alleen maar erger. De halfduistere ambiance en de muziek die er gedraaid werd konden op drie omgevingen wijzen: de sm-club, de disco… of een moderne sportschool.

Ik heb een spinning-les op muziek gehad. Dat houdt in dat je op een soort fietsje zit dat lijkt op een hometrainer, maar dan net anders. Zo’n ding heeft een keihard zadel; vroeger, in de middeleeuwen, had je ook dat soort martelwerktuigen maar hoefde je tenminste niet zelf te trappen, op te staan en weer te gaan zitten, in de maat te blijven en werd er geen rare house-muziek gedraaid.

Ja, dit is de zoveelste blog-post over sm die het vergelijkt met een ‘normale hobby’ maar serieus, het duurde nog geen vijf minuten voor de vergelijking zich opdrong met een bepaalde bondage die een van de mensen van touwtjes.tk weleens bij me heeft aangelegd. In die bondage werd een touw tussen mijn benen door gehaald en steeds hoger opgetrokken, wat behoorlijk aankwam (maar wel leuk was).

Hier duwde een hard zadel niet alleen op de delen die dat touw had geraakt, maar ook tegen mijn billen; ik voelde de botten eronder en vond mijn kont voor de verandering niet dik genoeg. Ik moest meestal naar voren leunen om bij het stuur te kunnen, maar soms gingen we rechtop zitten; hoppa, de hele boel was beurs voor je “goed voor je conditie” kon zeggen.

Niet alleen mijn billen en ahem, private onderdelen doen zeer. Mijn handen doen zeer, zeer van het steunen op en grijpen van dat stuur. Wat de onderwijzers vroeger al wisten, weet ik nu ook: handen zijn gevoelige lichaamsdelen.

In de kleedkamer achteraf kreeg ik tenminste complimentjes dat ik het had volgehouden. Een dame liep richting de douche, haar billen prachtig van vorm en een beetje rood, ongetwijfeld van de fiets; tot mijn eigen verbazing vroeg ik me af waar de cane-strepen waren. Ik ben een zieke, zieke geest… maar wel een zieke geest in een gezond lichaam!